Czym jest dla Was szczęście? Zastanawiacie się czasem nad tym, jak niewiele potrzeba, żeby poczuć ten błogi spokój, radość, takie wewnętrzne przekonanie, że pomimo wszystkiego życie jest naprawdę piękne?

Bo czym właściwie jest szczęście? Czy to stan, który trwa nieprzerwanie? Czy człowiek szczęśliwy to taki, który nie ma problemów, nie płacze, nie przeżywa rozczarowań i nigdy nie czuje smutku?

Nie sądzę!

Przeczytałam informację o matce, która zostawiła czwórkę dzieci w domu i poleciała sobie do Las Vegas! Dzieci w wieku 9, 11, 12 i 14 lat. Kilka dni bez matki, bez dorosłego, który byłby przy nich w nocy. No i ja pierdziele ! Przepraszam za słownictwo, ale inaczej nie potrafię!

Czuję się źle. Czuję się okropnie. Overthinking włącza mi się nawet podczas snu. Chcę o tym zapomnieć, nie chcę o tym myśleć, nie chcę już tego wszystkiego analizować, ale to cholerstwo włazi mi każdą szczeliną, każdą możliwą szparą. Nie daje mi spokoju ani w dzień, ani w nocy.

Płakać mi się chce z bezsilności. Nie wiem, jak sobie z tym poradzić. Niby odcięłam suche gałęzie. Pyk i koniec! A jednak poczucie winy zostało. To cholerne przekonanie, że znowu coś źle zrobiłam, że może przesadziłam, że może powinnam była zacisnąć zęby i siedzieć cicho.

Tylko ileż, do cholery, można zaciskać te zęby?!

Wczoraj oddzwoniłam na Messengerze do koleżanki. Najpierw musiałam coś tam zaktualizować, coś ogarnąć, bo oczywiście technika nie zawsze chce ze mną współpracować. Ale w końcu się udało!

I wiecie co? Miałyśmy kilka minut naprawdę ciepłej, ciekawej rozmowy.

Dwie babeczki na dwóch różnych drutach gadały sobie ot tak, o życiu. O zwykłej codzienności. Nic ciężkiego, nic nadzwyczajnego. Ale w tej rozmowie było coś, co bardzo lubię u ludzi. Radość! Apetyt na życie!

Mówią, że w życiu trzeba czasem zacisnąć zęby i iść dalej. No więc zacisnęłam. Dosłownie. Z całej siły. I wiecie co? Jeden ząb postanowił zakończyć ze mną współpracę.

Pyk! I po zębie.

Czytaliście dzisiejszy wpis Aleksandry Murphy? Jeśli jeszcze nie, to serdecznie Wam polecam! Ola poruszyła niezwykle ciekawy temat pisania i jego terapeutycznej mocy. Przeczytałam go z ogromnym zainteresowaniem, bo pisanie jest mi szczególnie bliskie. Jeżu, ileż myśli uruchomił we mnie ten jeden post!

Nie wiem jak Wy, ale ja mam jeden zasadniczy problem z organizowaniem większych imprez. Człowiek przygotowuje się tygodniami, lata, załatwia, prasuje, dekoruje, ustawia stoły, dwoi się i troi, a potem pyk! Impreza przelatuje jak biczem strzelił i już po wszystkim! I co? I trzeba sprzątać! No ludzie kochani, ja się dopiero rozkręciłam,

LUDZIE KOCHANI!!!

Obejrzałam rozmowę Wojciecha Cejrowskiego z Kubą Wojewódzkim i powiem Wam szczerze, że kilka razy miałam ochotę ją wyłączyć!

Sądzę, że w dzisiejszym świecie jednym z największych zagrożeń dla człowieka jest KŁAMSTWO. I nie mówię tu tylko o rodzinie, małżeństwie czy przyjaźni. Mówię o życiu w ogóle. O relacjach między ludźmi, o zaufaniu, o zwykłej ludzkiej przyzwoitości!

Kłamstwo działa na mnie jak płachta na byka!

Miałam zrobić szarlotkę.

MIAŁAM!

Jabłka czekają, przepis mam, cynamon jest. Wszystko pięknie, tylko brać się do roboty.

Ale synu mój zapodał mi film na Netflixie.

„Mniej obcy”. Jan Borysewicz. Lady Pank.

Mamo, ty weź usiądź, odpocznij, zrelaksuj się. To twoje klimaty.

No to usiadłam.