Zadzwoniłam do przychodni z mocnym postanowieniem, że zrobię sobie wizytę do neurologa.

Myślałam: poczekam miesiąc. Może dwa. No dobra, w najgorszym wypadku pół roku.

Rzeczywistość okazała się jednak trochę inna.

Otóż lekarz, który przyjmuje moje ubezpieczenie, może mnie zobaczyć 29 października.

Ale żeby nie było tak prosto…

2027 roku.

W natłoku tej całej codzienności zapomniałam napisać o czymś ważnym.

A no oczywiście zrobiłam kolejną mammografię i USG cycków.

Ale zanim to zrobiłam, dostałam sporo bardzo ciekawych wiadomości.

Żebym ABSOLUTNIE tego nie robiła.

Pod żadnym pozorem.

Bo to dziadostwo podobno spowoduje, że będę miała raka.

Tak, kochani.

Takie oto wiadomości dostałam.

No dobra. Miało być pięknie.

Rano ogłosiłam wszem i wobec, że sprawdzam, czy człowiek z gatunku Homo sapiens przeżuwaczus jest w stanie przeżyć jeden dzień bez ciągłego mielenia paszczą.

Otóż mam już wyniki tego niezwykle poważnego eksperymentu naukowego.

NIE JEST….

Naprawdę. Chciałabym sprawdzić, czy uda mi się pościć chociaż jeden dzień, bo czasami mam wrażenie, że jestem jak ta krowa, która ciągle coś miele. 

Zauważyłam, że ja często wcale nie jem dlatego, że jestem głodna. Ja po prostu LUBIĘ PRZEŻUWAĆ. Jestem tego nauczona wręcz perfekcyjnie. Moja żuchwa najwyraźniej uważa, że została stworzona do pracy ciągłej i nie przysługują jej ani urlopy, ani dni wolne. 

Jajko. Jabłko. Kawałek sera. Orzeszek. Coś tam niby low carb… ale ZAWSZE COŚ.

I zaczęłam się zastanawiać: kobieto, czy ty w ogóle potrafisz przez chwilę NIE JEŚĆ?

No więc dzisiaj się przekonamy. 

Dziś jest TEN DZIEŃ.

Dzisiaj przeczytałam, że zmarła młoda osoba. Glejak.

I wiecie co? Ja pierdziu… ta choroba naprawdę mnie przeraża.

Nie jestem lekarzem i nie zamierzam tutaj udawać specjalistki. Ale samo słowo glejak jest dla mnie jakieś zimne, straszne. Takie, które człowiekiem telepie.

Bo co jakiś czas słyszę: ktoś zachorował. Ktoś walczy. Ktoś odszedł.

I dzisiaj złapałam się na tym że myślę :

Skąd się bierze to gówno?

Przeczytałam dziś historię, po której dostałam gęsiej skórki.

19-letni Sam Ballard siedział ze znajomymi w ogrodzie. Był młody, zdrowy, wysportowany, grał w rugby. Ktoś zauważył ślimaka bez muszli i wśród żartów pojawiło się wyzwanie, żeby go zjeść.

Sam go połknął.

Lekarzy nie lubię. No nie lubię i już. Unikam ich jak ognia i idę wtedy, kiedy naprawdę muszę. 

Nie należę do tych ludzi, którzy mają pięknie zapisane w kalendarzu: kontrola tego, kontrola tamtego, profilaktyka, badania, przegląd człowieka od góry do dołu. Nie. Ja raczej działam według zasady: żyje? Żyje. No to dobrze. 

Jedynie endokrynologa zaliczam regularnie, jak w szwajcarskim zegarku. Tu nie ma dyskusji. Bo palpitacji mieć nie lubię, oddychać też lubię głęboko, a nie łapać dech jak żaba wyrzucona na brzeg, więc tarczycę pilnuję. 

Reszta badań?

Hmmm…

Powiedzmy, że moja profilaktyka ma dość luźny grafik. 

No i mammografia.

Czuję się fatalnie… naprawdę fatalnie. Nie mam siły nawet wstać z łóżka. Każdy ruch to wysiłek nie do opisania. Wszystko mnie boli… dosłownie wszystko. Mam wrażenie, że nawet włosy mnie bolą, jakby cebulki krzyczały. Oczy pieką, powieki ciężkie, światło mnie drażni, najchętniej leżałabym w ciemności i ciszy.

Nie chcę wzniecać buntu. Chcę wzniecać myślenie.

Czasem mam wrażenie, że w internetowej rzeczywistości istnieje tylko jeden winny wszelkiego zła tego świata: szczepionka na COVID. Nie zrozum mnie źle – nie piszę tego, żeby kogoś przekonać, czy była dobra, czy zła. Nie chcę być za ani przeciw. Chcę tylko zapytać: czy to naprawdę jedyny wróg, który nas otacza?