Sąsiadka obdarowała mnie jabłkami. Byli na farmie, nazbierali i postanowili się podzielić.

No przecież nie powiem, że nie wezmę! Wzięłam! A jakżeby inaczej!

Zresztą u nas jabłka schodzą jak świeże bułeczki, więc nic się nie zmarnuje.

ALE!!!

Od samego patrzenia na tę michę jabłek marzy mi się SZARLOTKA!

Taka wiecie, z bezą, niezbyt słodka, najlepiej bez cukru. Z cieniutkim spodem, a najlepiej to prawie bez ciasta, bo ja chcę JABŁKA! Dużo jabłek! Takich podsmażonych, mięciutkich, pachnących, z ogromną porcją cynamonu!

Matko kochana!!!

Ja już czuję ten zapach unoszący się po całym domu. Już widzę tę szarlotkę na talerzyku, obok wielki kubek kawy i mnie, jak się rozpływam z rozkoszy nad każdym kęsem.

Tylko jest jeden drobny problem.

NIE MAM PRZEPISU!

Nie uwierzycie, co ja zrobiłam.

Po mojej wczorajszej sportowej katastrofie postanowiłam znaleźć sobie jakieś ćwiczenia. Takie dla początkujących. Naprawdę początkujących.

No i szukam.

Klikam jeden trening.

Poległam.

Klikam drugi.

Poległam jeszcze szybciej.

Przy trzecim już nawet nie ćwiczyłam. Patrzyłam tylko na panią w telewizorze i zastanawiałam się, czy ona ma stawy z gumy, czy ja jestem zrobiona z desek.

Ludzie świata, TRAGEDIA.

Wszędzie piszą: BEGINNER.

Jaki beginner?!

Pani podnosi nogę, rękę, skręca tułów i jeszcze się przy tym uśmiecha. Ja podnoszę nogę i zastanawiam się, kto mi ją potem odłoży na miejsce.

O matko i córko.

Ubrałam legginsy.

Nóg nie ogoliłam, bo i po co? W domu ćwiczę, więc LUZ TOTALNY. Na razie ogarniam coś innego.

I już samo to uznałam za pierwszy sukces sportowy.

W domu cicho, wszyscy zajęci swoimi sprawami, więc pomyślałam: NO! To jest ten moment. Jak zapowiedziałam, że zacznę ćwiczyć, tak zacznę.

Przygotowałam sobie na YouTube kalistenikę dla początkujących w domu z Anią Kozłowską.

DLA POCZĄTKUJĄCYCH.

Podkreślam to, bo to będzie za chwilę bardzo istotne.

Coraz częściej, kiedy odpalam Facebooka, wyskakują mi jakieś ćwiczenia.

Nie wiem, czy to przypadek,  czy telefon próbuje mi coś delikatnie zasugerować.

Jola. Spójrz. Może spróbujesz? Może od dzisiaj?

Taaaaa.

Nigdy nie byłam wielką zwolenniczką ćwiczeń. Nie mam zapału. Nie budzę się rano z myślą: Ale bym sobie dzisiaj zrobiła serię przysiadów!

Bardzo często oglądam Kubę Wojewódzkiego na TVN i bardzo lubię jego talk show.

Chociaż właściwie… nie wiem, czy ja lubię Wojewódzkiego, czy nie.

Czasami jest uszczypliwy, czasami rzuca tymi swoimi głupimi podtekstami, których nie znoszę i wtedy mam ochotę powiedzieć:

Kuba, daj już spokój, chłopie.

Ale pytania? Goście? Rozmowy? To uwielbiam.

Ja chyba w ogóle mam słabość do talk show.

Cisza. Wszyscy jeszcze śpią, a krople deszczu bębnią o parapet. Za oknem mokro, zimno, wiatr i plucha. Taka sobota, że człowiek najchętniej zostałby w piżamie do południa.

Rosół już pyrka, leczo się robi, a ja krzątam się po kuchni i wcale mi się nie spieszy. Och, jak ja lubię takie sobotnie nicnierobienie ,kiedy cały dom jeszcze śpi, nigdzie nie trzeba pędzić i można po prostu pobyć sobie we własnej kuchni.

A za chwilkę wyciągnę z piekarnika upieczone, pachnące ciasto ze śliwkami, z nutą cynamonu i soku z cytryny. W całym domu już pachnie obłędnie, a przede mną chyba prawdziwe niebo w gębie.

Jeszcze tylko kawa i można powiedzieć, że sobota rozpoczęta jak należy.

Kto chce kawałek?

Tak, proszę Państwa.

Jestem nudziarą!

I wcale mi nie chodzi o książkę  Moniki Szwai „Jestem nudziarą”.

Chodzi o mnie .

Bo  dzisiaj zostałam oficjalnie zdiagnozowana .

Na Union Square.

Na Manhattanie.

Przy odbiorze urodzinowej kawy.

Zaczął mi się tydzień pełen życzeń. No bo przecież tydzień zaczyna się w niedzielę, prawda? A Bóg najwyraźniej postanowił mi tych pięknych słów nie żałować, bo w poniedziałek dostałam kolejne.

I czy zrobiło mi się miło?

O matko i córko… Serce mi tańczyło z radości! ❤️

Bo wiecie, jak to jest, kiedy ktoś pisze do was słowa, które otulają jak ciepły koc? Kiedy ktoś mówi, że dokłada tylko małą stokrotkę do bukietu życzeń, który już dostałyście?

Tylko małą stokrotkę…

Od dwóch dni próbuję uwolnić moje mieszkanie od zapachu.

Jakiego?

Ryby.

Nie, nie smażyłam ryby.

Nie robiłam śledzi.

Nie otwierałam puszki szprotek.

Ba! W moim domu nawet żadnej ryby tego dnia NIE BYŁO.

A jednak od niedzielnego wieczoru moje mieszkanie pachnie tak, jakby ktoś w salonie uruchomił nielegalną przetwórnię dorsza.

Wchodzę do domu — RYBA.

Stoję przy desce do prasowania. Czasem włączam sobie muzykę, a ostatnio nadrabiam filmy. Żelazko w ręku tańcuje po koszulach i spodniach mojego syna, a moja głowa ma w tym czasie rozrywkę. Należy się przecież matce, a jak! 

Tym razem miałam obejrzeć teatr „Król Maciuś Pierwszy” z zacnym gronem aktorów Janem Fryczem, Danutą Stenką i Tomaszem Kotem, których bardzo lubię. Reszty obsady nie pamiętam, ale zapowiadało się naprawdę dobrze.

I nie wiem, jak to się stało.

Coś mi się przełączyło, coś kliknęłam i… wylądowałam przy filmie „Piep*zyć Mickiewicza”.

No i tyle było z prasowania.