Stoję przy desce do prasowania. Czasem włączam sobie muzykę, a ostatnio nadrabiam filmy. Żelazko w ręku tańcuje po koszulach i spodniach mojego syna, a moja głowa ma w tym czasie rozrywkę. Należy się przecież matce, a jak! 

Tym razem miałam obejrzeć teatr „Król Maciuś Pierwszy” z zacnym gronem aktorów Janem Fryczem, Danutą Stenką i Tomaszem Kotem, których bardzo lubię. Reszty obsady nie pamiętam, ale zapowiadało się naprawdę dobrze.

I nie wiem, jak to się stało.

Coś mi się przełączyło, coś kliknęłam i… wylądowałam przy filmie „Piep*zyć Mickiewicza”.

No i tyle było z prasowania. 

W pewnym momencie naprawdę odłożyłam żelazko, bo film mnie zwyczajnie wciągnął.

Oglądaliście filmy z Dawidem Ogrodnikiem? Ja widziałam już kilka i powiem Wam, że dla mnie ten facet jest naprawdę świetny w tym, co robi. Aktor zdecydowanie wart uwagi.

Przejrzałam później opinie o filmie i oczywiście znalazłam wszystko od zachwytów po „miernotę”.

No cóż…

Dla mnie bomba.

Wiecie co najbardziej siedzi mi w głowie po tym filmie?

TEN NAUCZYCIEL.

Bo on tych młodych ludzi po prostu WIDZI.

Nie widzi trudnej klasy .Nie widzi tylko ocen, uwag, problemów wychowawczych i dzieciaków, które najlepiej byłoby uciszyć, posadzić w ławkach i kazać im grzecznie słuchać.

Zresztą… oni i tak by nie słuchali. Widzieliście, jaka to klasa? Żyje własnym życiem i wszystkich ma głęboko w d… Nawet karetka przyjeżdża po nauczycieli, bo ci zwyczajnie z nimi nie wyrabiają.

Tacy są.

I nagle zjawia się ON.

Nauczyciel, który od pierwszej chwili pokazuje, kim jest i co potrafi. A potrafi naprawdę wiele, bo sam kiedyś nie należał do łatwej młodzieży. Więcej nie będę zdradzać, bo nie chcę opowiadać całego filmu.

Ale jedno pokazuje pięknie: człowiek, który sam coś przeszedł, jeśli naprawdę chce zobaczyć drugiego człowieka dostrzeże go.

On widzi LUDZI.

I właśnie to kupiło mnie najbardziej.

Widzę w nim nauczyciela, który próbuje zrozumieć, co siedzi pod tym buntem, bezczelnością, wygłupami i całym tym młodzieńczym mam wszystko gdzieś

Zamiast mówić do nich językiem, którego oni już dawno nie słuchają, próbuje wejść w ich świat.

Mówi ich językiem.

Jest z nimi.

Słucha ich.

Prowokuje.

A widzieliście, jakie teksty rapuje? 

Czasami przekracza granice tymi swoimi tekstami. Czasami człowiek patrzy i myśli: chłopie, co ty wyprawiasz?!

Ale on cały czas próbuje DO NICH DOTRZEĆ.

A spotkanie córki z ojcem?

No dla mnie sztos!

I Ogrodnik świetnie tego nauczyciela gra. Nie robi z niego pomnikowego bohatera ani cudotwórcy z kredą w ręku, który jednym pięknym zdaniem naprawi całą klasę.

Ten facet jest dziwny. Czasami odklejony. Nieidealny. Popełnia błędy. Ale ma w sobie coś takiego, że chce się patrzeć, co zrobi dalej.

Sama chciałabym mieć kiedyś takiego nauczyciela.

Odklejonego od rzeczywistości?

Może.

Ale jednocześnie tak bardzo będącego DLA młodych.

I cholernie mi się to podobało.

A może widzę w tych młodych trochę siebie?

A może jakieś swoje cechy widzę właśnie w tym nauczycielu?

Nie wiem.

Ale ten film zakręcił mnie na maksa. Do tego stopnia, że żelazko wylądowało na desce, a ja już tylko patrzyłam, co będzie dalej. 

I dlatego pytam: co tu ma się nie podobać?

Wiem, wiem wulgaryzmy, narkotyki, mocniejsze sceny.

Wszystko się zgadza.

Tylko że przecież ten film nie opowiada o kółku różańcowym ani pensjonacie dla panien z dobrych domów. Pokazuje kawałek świata młodych ludzi. Może momentami przerysowanego, może podkręconego na potrzeby kina, ale jednak świata, w którym jest bunt, samotność, pogubienie, potrzeba akceptacji i ogromne pragnienie, żeby ktoś wreszcie zobaczył w nich coś więcej niż PROBLEM.

I wiecie co?

Ja trochę widzę tam również świat swojej młodości.

Bo sorry, ale co aż tak bardzo różniło się od naszego życia, kiedy sami chodziliśmy do szkoły?

Hmm…

Może ilość narkotyków i ich dostępność. Może były mniej widoczne. Nikt nam też nie sprawdzał torebek, kiedy wchodziliśmy na szkolną dyskotekę.

Ale alkohol?

No błagam. 

Lał się nieraz strumieniami, a na szkolnych imprezach też potrafiło dziać się ciekawie

Nie róbmy więc z naszego pokolenia grzecznych aniołków siedzących w pierwszej ławce, bo pamięć chyba zaczyna nam płatać figle. 

Dlatego ja tego filmu nie zamierzam zmywać z powierzchni ziemi. Wręcz przeciwnie.

Daję mu 10. A może nawet więcej!

Bo gdzie ostatnio oglądaliście film o młodych ludziach, którzy są pokazani tak żywo, mocno i z taką energią, że naprawdę chce się ich oglądać?

Ja właśnie oglądałam.

I  TO najbardziej mnie zatrzymało.

Bo młody człowiek może pyskować, robić głupoty, buntować się, trzaskać drzwiami i całym sobą pokazywać:

Mam was wszystkich gdzieś!

A pod tym wszystkim czasami siedzi jedno zwyczajne:

Zobacz mnie

I ten nauczyciel ich widzi.

Może nie zawsze wie, co z tym zrobić. Może nie wszystko robi tak, jak powinien. Ale JEST.

Próbuje.

Nie skreśla ich na starcie.

I mnie się to cholernie podoba.

Ja chyba po prostu wolę takie kino. Z energią. Takie, które nie ciągnie się jak flaki z olejem. Chcę, żeby coś się działo, żebym się śmiała, czasem złapała za głowę, czasem pomyślała: Bozszzz… serio?!  A po napisach końcowych nadal miała ten film w głowie.

Nie znam się na filmach i nie będę udawała wielkiego krytyka.

U mnie jest prosto.

Albo film mnie bierze, albo nie.

Ten mnie WZIĄŁ.

Na tyle, że żelazko poszło w odstawkę, a koszule syna musiały poczekać. 

Teraz oczywiście muszę obejrzeć kolejne części, bo jestem ciekawa, co będzie dalej.

A Dawida Ogrodnika będę też wypatrywać w „Lalce”. Przy takiej obsadzie naprawdę jestem ciekawa, co z tego wyjdzie.

A Wy oglądaliście „Piep*zyć Mickiewicza”?

Podobał Wam się?

A jeśli nie, to serio jestem ciekawa  CO Wam się w nim nie podobało?

Bo ja po tym filmie myślę o jednym.

Młody człowiek nie potrzebuje kolejnego dorosłego, który stanie nad nim i będzie mu bez końca mówił, jaki powinien być.

Bozszzz… zrzygam się tym.

Doradzać, oceniać i mówić drugiemu człowiekowi, jak powinien żyć, potrafi prawie każdy.

Ale znaleźć dorosłego, który najpierw ZOBACZY młodego człowieka, spróbuje go usłyszeć, wejść w jego świat i zrozumieć, dlaczego zachowuje się właśnie tak?

Oooo… to już jest dla mnie majstersztyk.

I chyba właśnie dlatego ten odklejony nauczyciel tak bardzo mi się spodobał.

Podzielcie się swoimi spostrzeżeniami po tym filmie. Jestem naprawdę ciekawa, jak Wy go odebraliście.

A koszule?

No cóż…

Mickiewicz wygrał.