Ludzie świata! Widzieliście? Słyszeliście, co się dzieje z Księdzem z Osiedla ?!

Mnie to naprawdę porusza! I nie tylko ta jedna historia. Porusza mnie każda kolejna wiadomość o księdzu, który chciał zrobić coś dobrego, wyjść do ludzi, szczególnie do młodych, a potem nagle okazuje się, że komuś na górze zaczyna to przeszkadzać.

Bo jak to?! Ksiądz ma własne pomysły? Wychodzi poza schematy? Nie stoi grzecznie w szeregu i nie czeka, aż ktoś mu pozwoli ruszyć palcem?!

No to puf! Trzeba go ustawić do pionu!

Kochani, chciałabym Wam jeszcze trochę opowiedzieć o tym, co działo się wczoraj podczas jubileuszu 25-lecia naszej Wspólnoty Odnowy w Duchu Świętym Lew Judy na Manhattanie. O tym, jakie słowa usłyszeliśmy od naszego rekolekcjonisty, ksiedza Waldemara Grzyba, jakie przesłanie otrzymaliśmy na kolejne lata i dlaczego ten dzień tak bardzo zapadł mi w serce.

Matko kochana! Dzisiaj rano wstałam z łóżka i myślałam, że się rozsypię na kawałki! Wszystkie kości mnie bolą! Nogi, ręce, plecy! Czuję takie mięśnie, o których istnieniu nawet nie miałam pojęcia!

A wszystko przez wczorajsze przygotowania do jubileuszu 25-lecia naszej Wspólnoty Lew Judy na Manhattanie!

Wczoraj miałam nie iść do kościoła !

Od dwóch dni leje.

Zimno, mokro i wietrznie. Cały New York jakby ktoś nagle wrzucił do wielkiej lodówki.

I ja naprawdę nie wiem, co jest z tą pogodą. Albo gorąco takie, że nie ma czym oddychać, albo zimno, które przeszywa człowieka na wylot. Brakuje mi czegoś pośrodku. Takiej zwyczajnej jesieni, która przychodzi powoli. Najpierw sweter, potem kurtka, później płaszcz. Człowiek ma czas przygotować się psychicznie, że nadciąga zima.

Ale nie w New York.

Odbylam nietuzinkową rozmowę.

Taką, która zaczęła się właściwie zwyczajnie, a skończyła tak ostrą dyskusją, że w pewnym momencie po prostu się rozłączyłyśmy.

I choć telefon zamilkł, rozmowa we mnie trwa nadal.

Siedzi mi w głowie. Wkurza mnie. Uwiera. Każe myśleć.

Bo rozmawiałyśmy o Kościele.

W niedzielę siedziałam w moim ulubionym fotelu i wpatrywałam się w ekran telefonu.

Czytałam wiadomość od koleżanki.

Raz.

Potem drugi.

I jeszcze raz, jakby za kolejnym razem słowa miały ułożyć się inaczej.

Nie ułożyły się.

Choroba postępuje.

Przeczytałam dziś piękny wpis kobiety, matki dziewięciorga dzieci. O lęku przed kolejną ciążą. O pytaniach, które zna chyba niejedna matka: czy damy radę? Czy wystarczy pieniędzy, czasu, miejsca, siły? Czy chcę jeszcze raz przechodzić przez trudy ciąży, pieluchy, nieprzespane noce? Czy jestem gotowa zrezygnować z części swojej wygody, pracy, planów?

Pisała o tym, że z czasem lęk ustąpił miejsca zaufaniu. Że otwarcie na kolejne życie nie zabrało jej szczęścia, ale nauczyło ją, czym to szczęście naprawdę jest. Że dzieci są darem, a człowiek czasami dopiero z perspektywy czasu dostrzega, ile dobra przyszło do jego życia drogą, której sam nigdy by nie zaplanował.

I wiecie co?

To jest piękne świadectwo.

Naprawdę.

Potrzebujemy takich świadectw. Potrzebujemy kobiet, które powiedzą innym: „Ja też się bałam. Ja też miałam wątpliwości. Nie wszystko było łatwe, ale zaufałam i dzisiaj widzę w tym życiu dar”.

Tylko że czytając ten wpis, poczułam, że coś we mnie pęka.

Bo ja też mówię:

Od niedzieli śledzę wiadomości o dziewczynce, która wypadła z balkonu w Łomży. Śledzę je chyba bardziej niż inne  historie, bo Łomża to moje rodzinne miasto. Niewielkie. Takie, w którym ludzie często się znają, a jeśli nie znają osobiście, to zawsze znajdzie się ktoś, kto zna kogoś, kto zna kogoś…

Nie znam tej matki. Nie znam ojca. Nie wiem, co działo się w ich domu. Z informacji medialnych wynika, że rodzina była pod opieką kuratora, więc najwyraźniej wcześniej były tam problemy. Nie zamierzam ich bagatelizować ani kogokolwiek usprawiedliwiać. Jeśli dziecku działa się krzywda, powinny wyjaśnić to odpowiednie służby i przede wszystkim zadbać o bezpieczeństwo dziecka.

Ale jest coś, co przeraża mnie niemal tak samo jak sama wiadomość o tym wypadku.

Komentarze ludzi.

Otwieram internet i wszędzie to samo.

Portal za portalem, nagłówek za nagłówkiem.

Kralkę znają wszyscy. A właściwie już nie księdza Kralkę, tylko Kralkę jako osobę świecką, bo odszedł ze zgromadzenia, z kapłaństwa, z tego miejsca, w którym wielu chciało go widzieć na zawsze.

I co?

Odszedł.