Efekt domina robi swoje.

Najpierw Wiktoria. Potem Max wraca ze szkoły i oznajmia, że boli go gardło, kości i generalnie coś go rozkłada. Rano gorączki nie ma, więc idzie do szkoły.

A Tymek?

Od trzeciej nad ranem płacz, bo gardło boli, nos zatkany i wkurza się na wszystko.

Ja też od trzeciej nie śpię.

Ostatnio w Polsce dzieją się rzeczy, które mnie przerażają. Naprawdę przerażają.

Syn mój wrócił ze szkoły i z miną człowieka, który właśnie odkrył poważne zaniedbania w funkcjonowaniu naszego gospodarstwa domowego, zadał mi pytanie.

Mamo, a dlaczego u nas w domu nie ma obiadu na stole, jak wracam ze szkoły? No dlaczego?

LUDZIE KOCHANI!!!

Stanęłam jak wryta.

Ręce mi opadły. Szczęka również. A mózg na kilka sekund odmówił współpracy.

ZANIK MOWY!!!

Prawie siedemnaście lat. Prawie dwa metry człowieka. Uczy się. Homework odrabia. Testy zalicza. Po szkole prosto do pracy. Zarabia swoje pieniądze. Od matki kasy nie woła. Do domu wraca po pracy. Nie włóczy się, problemów nie robi.

No żyć, nie umierać.

Ostatniego dnia września mój szanowny małżonek przesyła mi wiadomość:

Nauczycielka Maksa napisała.

Oho.

Matczyny system alarmowy uruchomiony.

Co zrobił?

Narysował coś na tablicy?

Napisał coś?

Odpalił jakiś numer?

Dzisiaj poszłam z młodym do mail roomu po pocztę. W skrzynce czekał na niego jego magazyn LEGO, na który wyczekuje każdego miesiąca, bo młody uwielbia kolorowe gazety.

Wziął go do ręki, zadowolony, jakby co najmniej dostał przesyłkę od samego Świętego Mikołaja, po czym nagle pyta:

Mamo, ale dlaczego ja tak mało listów dostaję? Dlaczego listonosz nie przynosi nic do mnie? Ja bym chciał dostać taki prawdziwy list od kogoś.

Codziennie wieczorem, kiedy kładziemy się spać, czytam z młodym bajki. Oczywiście po polsku, bo jakżeby inaczej.

Mój syn uwielbia, kiedy mu czytam. Zresztą, jak się okazuje, moje starsze dzieci też.

Bo kiedy wieczorem biorę książkę do ręki, młody układa się obok mnie i zaczynam czytać, nagle gdzieś w domu otwierają się drzwi.

Tylko czytaj głośno, żeby było słychać!

No więc czytam głośno.

Człowiek myślał, że starsze dzieci już z bajek wyrosły. A tu proszę, kiedy matka zaczyna czytać Andersena, drzwi się otwierają i wszyscy słuchają.

A ja nie umiem czytać tak po prostu.

Szkoła.

A jak szkoła, to wiadomo, codzienne sprawdzanie pogody. Bo nowojorska pogoda nie może mieć po prostu jednej pogody. To byłoby zbyt łatwe. Tutaj w ciągu jednego dnia człowiek dostaje pakiet rodzinny wszystkich czterech pór roku.

Rano wychodzisz z domu i wieje tak, że zastanawiasz się, czy czapka wystarczy, czy może od razu założyć kominiarkę, rękawiczki i kurtkę po kostki. Wiatr od oceanu przeszywa człowieka do szpiku kości i daje do zrozumienia, że lato definitywnie się skończyło.

Po południu natomiast słońce wali niemiłosiernie i zaczynasz się rozbierać. Najpierw kurtka. Potem bluza. Potem kolejna warstwa. W okolicach trzeciej po południu człowiek najchętniej wracałby do domu w majtkach.

I to jeszcze nie jest najgorsze.

Pomiędzy trzecią a czwartą nad ranem zaczął padać deszcz.

Nie wiem dokładnie, o której. Moje oczy były jeszcze pogrążone we śnie, a głowa bardzo chciała udawać, że niczego nie słyszy.

Ale ja słyszę.

Okna miałam otwarte, bo nie lubię spać przy włączonym chłodzeniu. Lubię świeże powietrze wpadające do mieszkania, nawet jeśli czasami razem z nim wpada pół New Yorku, deszcz i wszystkie odgłosy świata.

Krople zaczęły rytmicznie uderzać o przykryty rower. Wiatr szarpał pokrowcem, jakby koniecznie chciał sprawdzić, czy dobrze go przymocowaliśmy.

No i jak tu spać?

I podobno od samego początku było wiadomo, że ze mną spokojnie nie będzie. 

Dawałam rodzicom w kość, chodziłam własnymi drogami, miałam swoje zdanie i tysiąc pytań na minutę. Do tego mańkut, którego mimo prób nikomu nie udało się „przerobić”. 

Buntowniczka.

Trochę rewolucjonistka.

Ciemno. Cisza. Wszyscy śpią.

Otwieram oczy.

Mąż grzecznie pochrapuje.

Młody w nocy przywędrował do nas i śpi pośrodku, wtulony, jakby własnego łóżka w ogóle nie posiadał.

Leżę sobie z otwartymi oczami i dziękuję Bogu.

Za co?

ZA PEŁNY TYDZIEŃ SZKOŁY.