Oglądaliście serial „Znieczulenie” z Leszkiem Lichotą?!

Bożesz ty mój! Ja chyba dawno nie oglądałam tak dobrego polskiego serialu! Mocnego, trzymającego w napięciu i tak naładowanego emocjami, że momentami nie wiedziałam, czy siedzieć, czy uciekać sprzed telewizora!

A Leszek Lichota? Ludzie! Ten facet to jest aktorskie złoto!

Nie musi robić z siebie aktorskiego fajerwerku, żeby przykuć uwagę. Wystarczy spojrzenie, mimika, chwila milczenia. Niektórzy aktorzy muszą się nieźle nagimnastykować, żebyśmy uwierzyli w ich postać. A on? Wchodzi w kadr i człowiek zapomina, że ogląda aktora. I to się, moi drodzy, nazywa TALENT!

Ale wracając do serialu. Nożesz! Co tam się dzieje!

Kilka razy dosłownie wstawałam z fotela, bo nie byłam w stanie spokojnie oglądać! Nerwy, stres, napięcie! Jedna sytuacja goni drugą, człowiek jeszcze nie ochłonął po jednej scenie, a już dostaje kolejną dawkę emocji. I choć momentami miałam ochotę wyłączyć telewizor, nie mogłam oderwać wzroku!

A teraz? Siedzę, myślę o tym wszystkim i łzy same mi płyną. Bo to nie jest serial, który się wyłącza i zapomina. To historia, która zostaje w głowie, uwiera i nie daje spokoju.

Nie zdradzę Wam fabuły, bo naprawdę warto przeżyć te emocje samemu. Powiem tylko tyle: mocny. Bardzo mocny. I cholernie dobry!

Dobrze, że mam męża, do którego mogę się teraz przytulić. Bo po tym wszystkim chyba właśnie tego najbardziej potrzebuję. Bliskości, spokoju i świadomości, że obok jest ktoś, kogo kocham.

Bożesz… niby serial, a przecież samo życie. I chyba właśnie to najbardziej człowiekiem wstrząsa. Świadomość, że podobne dramaty nie kończą się wraz z napisami końcowymi. Gdzieś naprawdę się rozgrywają.

No i jak ja mam teraz zasnąć?!

Czy polecam?!

I TO JAK! 👊

A Wy oglądaliście? Bo ja naprawdę potrzebuję z kimś o tym pogadać!