Czym jest dla Was szczęście? Zastanawiacie się czasem nad tym, jak niewiele potrzeba, żeby poczuć ten błogi spokój, radość, takie wewnętrzne przekonanie, że pomimo wszystkiego życie jest naprawdę piękne?

Bo czym właściwie jest szczęście? Czy to stan, który trwa nieprzerwanie? Czy człowiek szczęśliwy to taki, który nie ma problemów, nie płacze, nie przeżywa rozczarowań i nigdy nie czuje smutku?

Nie sądzę!

Dla mnie szczęście to chwile. Takie zwyczajne kawałki codzienności, które czasem mijamy w pośpiechu, nawet nie zdając sobie sprawy, ile są warte. Dziś możemy czuć błogość, a jutro nadciągną chmury i nieźle nam przyłożą. Bo życie, moi drodzy, nie jest nieustającą sielanką. I chyba nikt rozsądny tego od niego nie oczekuje.

Ostatnio sama tego doświadczam. Nie powiem Wam, że cały mój smutek gdzieś wyparował, że wszystko jest piękne, poukładane i nic mnie nie boli. Nie! Mam w sobie smutek. Są sprawy, które nadal siedzą mi gdzieś głęboko i czasem dają o sobie znać. Ale wiecie co? Ten smutek wcale nie odbiera mi zdolności do odczuwania szczęścia!

Bo ja naprawdę jestem szczęśliwa!

Rano otwieram oczy, otulam kołdrą mojego młodego, patrzę na męża, który obok mnie spokojnie pochrapuje, i myślę sobie, że reszta moich dzieci śpi bezpiecznie w swoich pokojach. I ogarnia mnie taka radość, taka wdzięczność, że aż trudno mi to opisać.

Mam rodzinę! Moją rodzinę! Tę, którą razem z mężem stworzyliśmy. Z całym jej codziennym rozgardiaszem, obowiązkami, kłótniami, śmiechem, zmęczeniem i miłością.

I jestem z tego dumna!

Potem wstaję, idę do kuchni, robię sobie porządny kubek kawy, siadam i delektuję się kolejnym kawałkiem szczęścia. Ciszą, zapachem kawy, chwilą tylko dla siebie. Niby nic wielkiego, prawda? A dla mnie to naprawdę wiele.

Ktoś mi kiedyś powiedział, że radość i umiejętność bycia szczęśliwym wynosi się z domu rodzinnego. Że szczęścia człowiek się uczy, obserwując swoich rodziców.

Być może jest w tym sporo prawdy. Ale od razu nasuwa mi się pytanie.

A co z ludźmi, którzy wychowali się w domach pełnych smutku, żalu, cierpienia i goryczy? Co z tymi, którzy zamiast beztroski poznali strach, zamiast ciepła chłód, a zamiast radości nieustanne napięcie?

Czy oni są skazani na nieszczęście? Czy mają przez całe życie dźwigać ten emocjonalny bagaż i powtarzać to, czego nauczyli się w dzieciństwie?

Otóż nie!

Nie wierzę, że dom, z którego wyszliśmy, musi na zawsze określać dom, który sami stworzymy. Owszem, przeszłość zostawia ślady. Czasem bardzo głębokie. Nie wszystko da się wymazać, nie wszystko da się ot tak wyrzucić z pamięci. Ale można nauczyć się żyć inaczej. Można przerwać ten łańcuch. Można stworzyć coś zupełnie innego niż to, co samemu się otrzymało.

I nie twierdzę, że wystarczy sobie powiedzieć: od dziś będę szczęśliwa! Bo to byłoby zbyt proste. Czasem trzeba się z własną przeszłością nieźle naszarpać, żeby wreszcie przestała rządzić naszą teraźniejszością.

Ale wierzę, że mamy wpływ na to, czym karmimy swoje serce i na co kierujemy uwagę.

Ja dawno temu wybrałam szczęście. Nie życie bez problemów, bo takich cudów nie ma, ale życie, w którym pomimo problemów chcę dostrzegać dobro.

I wiecie, gdzie jeszcze znajduję te swoje kawałki szczęścia?

Choćby wczoraj rano w pociągu!

Zaczepia mnie kobieta i mówi, że mam świetną fryzurę, że bardzo jej się podoba. Uśmiecham się i odpowiadam, że za to mnie podobają się jej warkoczyki, bo zawsze marzyłam o takich włosach!

Kobieta aż się zdziwiła. Powiedziała, że nikt jej wcześniej czegoś takiego nie powiedział.

I proszę! Dwie obce baby w nowojorskim pociągu, kilka zdań, dwa uśmiechy i każda pojechała dalej w swoją stronę z odrobiną radości więcej!

Czy to nie jest piękne?

Przecież mogłam tylko podziękować i wrócić do swoich myśli. Ona też mogła nic nie powiedzieć. A jednak przez krótką chwilę zrobiłyśmy sobie nawzajem dobrze na sercu. Bez wielkich gestów, bez żadnego interesu.

Takimi chwilami właśnie się karmię! One dają mi power, siłę, energię do życia. Są jak małe promyki słońca, które przebijają się przez chmury. A te, jak wiadomo, lubią nadciągać znienacka, czasem nawet bez pukania!

I nie, nie chodzę przez cały dzień z uśmiechem przyklejonym do twarzy. Potrafię się wkurzyć, popłakać, ponarzekać, a czasem mam ochotę wszystkich wysłać w diabły! Jestem człowiekiem, nie figurką z wystawy pod tytułem  Wiecznie szczęśliwa kobieta

Ale nie chcę, żeby to, co trudne, przesłoniło mi wszystko, co dobre.

Bo przecież jedno nie wyklucza drugiego. Można nosić w sobie smutek i jednocześnie cieszyć się życiem. Można mieć trudną przeszłość i budować piękną teraźniejszość. Można przeżywać rozczarowania, a mimo to każdego ranka znajdować powód, żeby powiedzieć: kurczę, jak dobrze, że jestem!

Kocham moje życie. Takie, jakie jest. Nie idealne, nie zawsze łatwe, czasem cholernie skomplikowane, ale moje!

I coraz bardziej przekonuję się, że szczęście nie polega na tym, żeby mieć wszystko. Polega również na tym, żeby umieć dostrzec wartość tego, co już mamy.

Bo można całe życie czekać na wielkie szczęście, a w tym czekaniu przegapić tysiące małych.

A teraz jestem ciekawa Was!

Czy potraficie dostrzegać te małe kawałki szczęścia w swojej codzienności? Czy karmicie się nimi, szczególnie teraz, jesienią, kiedy dni stają się krótsze, a za oknem coraz częściej szaro i ponuro?

Co ostatnio sprawiło Wam taką zwyczajną, szczerą radość? Może rozmowa, uśmiech obcego człowieka, poranna kawa, a może po prostu świadomość, że ktoś bliski jest obok?

Podzielcie się ze mną! Jestem bardzo ciekawa, czym dla Was jest szczęście.

Dobrego dnia, Kochani! I nie przegapcie dziś swojego kawałka szczęścia! 👊