Szkoła.

A jak szkoła, to wiadomo, codzienne sprawdzanie pogody. Bo nowojorska pogoda nie może mieć po prostu jednej pogody. To byłoby zbyt łatwe. Tutaj w ciągu jednego dnia człowiek dostaje pakiet rodzinny wszystkich czterech pór roku.

Rano wychodzisz z domu i wieje tak, że zastanawiasz się, czy czapka wystarczy, czy może od razu założyć kominiarkę, rękawiczki i kurtkę po kostki. Wiatr od oceanu przeszywa człowieka do szpiku kości i daje do zrozumienia, że lato definitywnie się skończyło.

Po południu natomiast słońce wali niemiłosiernie i zaczynasz się rozbierać. Najpierw kurtka. Potem bluza. Potem kolejna warstwa. W okolicach trzeciej po południu człowiek najchętniej wracałby do domu w majtkach.

I to jeszcze nie jest najgorsze.

Dorosły sobie poradzi. Ubierze się na cebulkę i co godzinę zdejmuje z siebie kolejną warstwę jak w jakimś pogodowym striptizie.

Problem zaczyna się wtedy, kiedy do tego systemu wypuszczasz siedmiolatka.

Samego.

Do szkoły.

Autobusem.

I w tym miejscu zaczyna się prawdziwy survival.

Nowojorski system szkolny ma bowiem pewną ciekawą właściwość. W szkole nie ma szatni, takiej jaką pamiętam z Polski. Dziecko przychodzi zimą w zimowych butach i siedzi w nich cały dzień. Pada deszcz? Przychodzi w kaloszach i może sobie w tych kaloszach zdobywać wiedzę przez następne kilka godzin. Nikt nie nosi worka z kapciami, nikt nie przebiera bucików. Przyszedłeś? To siedź.

Taki mamy klimat, proszę państwa. I taki mamy system.

No więc syn mój od kilku dni jeździ sam autobusem szkolnym.

Matka dumna.

Dziecko samodzielne.

Nowy etap życia.

Tylko że wczoraj moje samodzielne dziecko wróciło ze szkoły w krótkim rękawku.

Patrzę na niego.

Patrzę jeszcze raz.

Synu, gdzie masz kurtkę?

Nie wiem.

A bluza?

Nie wiem.

Pięknie.

Czyli rano wysłałam do szkoły kompletnego człowieka, a po południu system edukacji zwrócił mi wersję podstawową.

Bez kurtki.

Bez bluzy.

A żeby nie było zbyt łatwo, bez piórnika również.

Dzisiaj rano zaczęło się śledztwo.

Pytam kierowcy autobusu, czy może widział kurtkę.

Nie widział.

Czy została w autobusie?

Nie ma.

Czyli kurtka rozpłynęła się w przestrzeni kosmicznej gdzieś pomiędzy szkołą, autobusem a naszym domem.

Bluza prawdopodobnie poszła za nią.

Piórnik również uznał, że czas rozpocząć nowe życie.

Napisałam więc rano do nauczycielki. Może coś jest w Lost and Found. Może kurtka tam siedzi. Może bluza czeka. Może piórnik leży sobie spokojnie i zastanawia się, kiedy właściciel przypomni sobie o jego istnieniu.

Ja natomiast zaczynam rozważać zakup hurtowy.

Dwadzieścia kurtek.

Dwadzieścia bluz.

Trzydzieści piórników.

Bo jeżeli będziemy utrzymywać obecne tempo, to do Bożego Narodzenia będę musiała założyć osobną pozycję w domowym budżecie:

Rzeczy zgubione przez syna .

A przecież to dopiero początek roku szkolnego.

Co będzie w maju?

Trochę się boję.

Bo jak tak dalej pójdzie, któregoś dnia autobus zatrzyma się pod domem, drzwi się otworzą, a moje dziecko wysiądzie w skarpetkach i majtkach.

I jeszcze spojrzy na mnie zdziwione:

Mamo, a gdzie moje rzeczy?

Bo przecież wiadomo.

Matka jest od wszystkiego.

Matka wie, gdzie jest kurtka, której nie widziała od szóstej rano.

Matka wie, gdzie leży bluza w budynku, do którego nawet nie weszła.

Matka powinna znać aktualne położenie piórnika z dokładnością GPS.

A najlepiej, żebym jeszcze po wyjściu dziecka z autobusu sama do niego weszła, zrobiła kontrolę siedzeń, zajrzała pod fotele i zapytała kierowcę:

Przepraszam, czy jakaś część garderoby mojego syna nie została dziś na pokładzie?

Tak to właśnie jest, kiedy przez pierwsze lata matka pilnuje wszystkiego.

Kurtki.

Czapki.

Plecaka.

Bidonu.

Piórnika.

Drugiego śniadania.

I najlepiej jeszcze głowy, żeby dziecko jej gdzieś po drodze nie zostawiło.

A potem pewnego dnia wypuszczasz tego swojego studenta na głęboką wodę i odkrywasz, że on owszem, potrafi sam pojechać autobusem do szkoły.

Tylko wrócić ze wszystkim, z czym rano wyjechał, to już jest wyższy poziom edukacji.

Najwyraźniej jeszcze nie przerabiali tego na lekcjach.

Czekam więc na wiadomość ze szkoły.

Może odnajdzie się kurtka.

Może bluza.

Może piórnik.

A jeśli nie, trudno.

Zamówię następne.

Tylko tym razem chyba markerem napiszę na plecach:

JEŚLI MNIE ZNALAZŁEŚ, ODDAJ MNIE MATCE. ONA JUŻ I TAK WSZYSTKIEGO SZUKA .

A młodemu chyba też powinnam przykleić karteczkę.

Tak na wszelki wypadek.

Bo przy tym tempie gubienia rzeczy do czerwca naprawdę może zostać tylko on.

Chociaż i tutaj nie mam już stuprocentowej pewności.