Jola na pełnych obrotach

Byłam wczoraj na Manhattanie. Trochę pobuszowałam po sklepach i po raz kolejny utwierdziłam się w przekonaniu, że zakupy rekreacyjne zdecydowanie nie są dla mnie.

Ja nie jestem z tych, co potrafią godzinami łazić, grzebać, macać, przymierzać, odkładać, wracać i na końcu wyjść z pustymi rękami. Nie. Dla mnie zakupy wyglądają tak: wchodzę, widzę, biorę, przymierzam, płacę i wychodzę. Koniec historii. 

Nie rozumiem idei spędzania pół dnia w sklepach dla samego chodzenia. Po co mam tracić czas? Jeśli potrzebuję kolejnych spodni albo T-shirtu, to zamawiam online i mam święty spokój. Kupowanie rzeczy „na przydasie”? Absolutnie nie moja bajka.

Lubię TJ Maxx i Marshalls, bo tam jest wszystkiego po trochu i można szybko coś znaleźć. Ale żeby specjalnie włóczyć się po sklepach dla rozrywki? Nie ze mną te numery. 

Wczoraj jednak robiłam wyjątek, bo szukałam sukienki dla córki. No i przy okazji weszłam do sklepu z kosmetykami. Oczywiście od razu skierowałam się na dział perfum i przepadłam.

Matko kochana, ile tam było nowości! Psikałam się wszystkim jak leci. Chyba cała drogeria wylądowała na moich rękach. Wracałam do domu i co chwilę wąchałam nadgarstki, sprawdzając który zapach najbardziej mi się podoba.

A potem wracam do domu, siadam obok męża, a on mówi:

— Ale ty pachniesz całą drogerią! Aż mnie głowa boli, takie mocne!

Mówię:

— No to powąchaj tutaj.

Wącha.

— Nic nie czuję.

— To tutaj.

— Też nic.

No i bądź tu człowieku mądry. 

Zostały jakieś resztki zapachów na przegubach, ale mój szanowny małżonek stwierdził, że żaden z nich do mnie nie pasuje. Więc albo moja skóra jest gruba jak u krokodyla, albo po prostu te perfumy nie były dla mnie.

I wiecie co? Po tym całym perfumowym szaleństwie wróciłam do punktu wyjścia. Nadal kocham Giorgio Armani, a jeden zapach jest dla mnie absolutnie nie do pobicia  My Way. ❤️

Jestem zakochana i żaden inny jeszcze nie sprawił, żebym powiedziała: „to jest TO”.

A jak jest u Was? Jaki jest Wasz zapach? Ten jedyny, który nosicie od lat albo ten, który idealnie do Was pasuje?

Pochwalcie się, bo jestem ciekawa. 

A na koniec przedstawiam Wam winowajcę całego zamieszania. 

Po godzinie psikania się nowościami, testowania i porównywania zapachów wróciłam do domu i po raz kolejny zrozumiałam jedno…

Niektóre perfumy mogą zachwycać, ale tylko jeden zapach sprawia, że czuję się sobą. ❤️

Mój My Way.

I chyba tak już zostanie

Wszystko zaczęło się od mojego szanownego małżOna 

— Kupiłaś już sukienkę? — pyta niewinnie.

A ja już czuję ciśnienie jak w szybkowarze.

— Nie kupiłam, bo NIC mi się nie podoba.

On załamany:

— Tyle sklepów jest, kobieto!

No są.

Tylko że w tych sklepach albo wiszą kreacje dla greenpointowych żon biznesmenów, albo falbany jak firanka u cioci Krysi.

A ja potrzebuję czegoś z charakterem.

Czegoś, co nie przeprasza za swoją obecność.

Takiego, żebym weszła na salę i żeby ludziom widelce odpadły z wrażenia.

Ja już siebie widzę:

włosy jak bunt połączony z espresso,

srebro,

asymetria,

rockowy klimat

i mina kobiety, która mogłaby prowadzić galerię sztuki na Brooklynie i opierdolić dostawcę za źle ustawione światło.

A sklepy?

Beż.

Tiul.

Cekinki.

Dramat psychiczny.

Mówię więc mężowi:

— Najlepiej to ja pójdę w spodniach i koszuli.

Na co mój małżon   prawie dostał zawału.

— Czyś ty oczadziała kobieto?! Sukienkę musisz mieć!

No dobrze.

Szukam dalej.

I oczywiście jak już coś mi się podoba, to kosztuje tyle, że człowiek potem siedzi i myśli:

„Dobrze… ale gdzie ja to później założę? Do Biedronki?”

Są kobiety, które wchodzą do sklepu, biorą pierwszą sukienkę z wieszaka i wracają szczęśliwe.

A potem jestem ja.

Wchodzę do sklepu i mówię:

— Szukam sukienki dla siebie, może mi pani coś poleci, bo ja nie lubię szukać.

I ta biedna ekspedientka jeszcze nie wie, że już przegrała.

Bo ja naprawdę próbowałam być normalna.

Naprawdę chciałam powiedzieć:

— Och, jaka śliczna sukieneczka.

Ale nie mogę.

Patrzę na te wszystkie falbanki, kwiatuszki i błyszczące cekiny i od razu czuję, jakby ktoś chciał mnie zapakować w obrus z wesela pod Albany.

Ja w tym po prostu umieram psychicznie.

I wtedy wydarzył się cud.

Siedzę wieczorem.

Kawa obok.

Przeglądam sklepy online już bardziej z obowiązku niż nadziei.

I nagle…

JEST.

Moja sukienka.

Długa.

Mój kolor.

Zakryte ramiona.

Bez miliona cekinów.

I kosztowała mniej niż 50 dolarów.

CUD ISTNIEJE.

Mąż psychicznie uratowany.

Ja ubrana.

Świat może spać spokojnie.

I wiecie co?

Im jestem starsza, tym bardziej rozumiem, że styl to nie ubranie.

Styl to energia.

Bo są kobiety, które wtapiają się w tłum.

A ja nigdy nie chciałam wyglądać jak katalog.

Ani jak influencerka od beżowego kapelusza i świeczki o zapachu wanilii.

Chciałam wyglądać jak ja.

I chyba właśnie dlatego znalezienie jednej sukienki trwało dłużej niż niejeden kryzys małżeński.Ale mam idę na imprezę ,ha 😉

Czasami ludzie pytają mnie:

„Po co ty ciągle jeździsz do tego kościoła? Po co wspólnota? Co ci to daje? Przecież twoje życie wygląda tak samo…”

I wiecie… patrząc po ludzku, może mają rację.

Dalej mieszkam tam gdzie mieszkam. Dalej chodzę do tej samej pracy. Mam te same obowiązki, te same troski, czasem te same łzy. Dzieci mają swoje trudności. Mąż swoje. Życie nie stało się nagle łatwiejsze. Nie spadły pieniądze z nieba. Nie zniknęły problemy.

Więc może rzeczywiście łatwiej byłoby zostać pod kocem. Usiąść w miękkim fotelu. Wziąć kieliszek prosecco. Obejrzeć serial. Wybrać wygodę.

Ale ja mam wolną wolę. I właśnie w tej wolności… wybieram Jego.

Nie dlatego, że muszę.

Nie dlatego, że ktoś mi każe.

Tylko dlatego, że wiem, że przy Nim moje serce żyje inaczej.

Wczoraj przeżywaliśmy we wspólnocie Wigilię Zesłania Ducha Świętego. Za oknem było chłodno, mokro, szaro. Dzień, który aż prosił się o sen, ciszę i zostanie w domu. A mimo to przyszli ludzie.

Małżeństwa.

Rodziny z dziećmi.

Samotni.

Chorzy.

Młodzi i starsi.

Każdy ze swoją historią. Każdy z własnym ciężarem. Każdy z tęsknotą. I każdy przyszedł po jedno  być bliżej Niego.

Pod przewodnictwem naszego kapłana Michała celebrowaliśmy piękną Mszę Świętą. Modliliśmy się modlitwą dziękczynienia za dar kapłaństwa. A moje serce pękało ze wzruszenia, bo człowiek, którego znamy, z którym szliśmy przez lata modlitwy i wspólnoty… został kapłanem.Ojciec Waldemar ,czyż to nie piękne 😍

Czy rozumiecie, jak wielkim cudem jest patrzeć, jak Bóg dojrzewa owoce przez lata? Po cichu. Bez pośpiechu. Bez wielkiego spektaklu. Aż nagle stoisz i mówisz:

„Boże… Ty naprawdę działasz.”

Śpiewaliśmy. Uwielbialiśmy Boga. Dziękowaliśmy. A Jezus przychodził.

I wiecie co?

Ja wierzę całym sercem, że On naprawdę uzdrawia.

Nie potrzeba wielkich ludzi.

Nie potrzeba cudotwórców.

Bo Jezus przychodzi podczas każdej Mszy Świętej do człowieka, który ma otwarte serce.

I uzdrawia.

Może nie zawsze ciało.

Ale bardzo często serce.

Lęk.

Samotność.

Ciemność.

Brak nadziei.

Wczoraj podczas świadectwa Michał powiedział coś, co zostało we mnie bardzo głęboko. Że Bóg nie zmienił jego życia spektakularnie. Nie sprawił, że wszystko stało się łatwe.

Ale rozświetlił jego ciemność.

Jak światło.

Jak ciepło.

Jak przełącznik.

Bo może życie z Nim z zewnątrz wygląda tak samo…

Ale serce?

Serce już jest inne.

Jest więcej pokoju.

Więcej ufności.

Więcej radości mimo burzy.

Więcej siły wtedy, kiedy po ludzku już jej nie ma.

I dlatego wybieram wspólnotę. Dlatego wracam. Dlatego jadę mimo zmęczenia.

Bo Bóg nie obiecał życia bez problemów.

Obiecał, że nie będziemy przez nie przechodzić sami.

On jest delikatny. Nie wchodzi do naszego życia z hałasem. Nie zmusza. Nie naciska.

On czeka.

Cicho.

Z miłością.

Na zaproszenie.

I czy to nie jest najpiękniejsze? Być kochaną nie za doskonałość. Nie za świętość. Nie za to, że wszystko umiem. Ale pomimo słabości. Pomimo upadków. Pomimo grzechów.

Wracam z takich dni pełna wdzięczności.

Za Boga.

Za wspólnotę Lew Judy.

Za kapłanów.

Za ludzi, z którymi można modlić się, śmiać, płakać i wzrastać.

Za przyjaźnie, które rodzą się przy Nim.

Za rozmowy podczas agape.

Za bliskość.

Za radość prostą i prawdziwą.

Dziękuję Boże za ludzi, których stawiasz na mojej drodze. Za wspólnotę, która pomaga wzrastać. Za miejsca, gdzie wiara staje się żywa.

I dziś, choć za oknem pada…

Ja mam słońce w środku.

Bo kiedy On jest na pierwszym miejscu, nie znaczy, że życie staje się łatwiejsze.

Ono po prostu przestaje być przeżywane samotnie.

Może właśnie dlatego wracam do Niego ciągle od nowa.

Nie po cuda.

Nie po łatwiejsze życie.

Ale po Obecność.

Bo przy Nim nawet zwyczajne życie staje się piękne.

Mam radość.

Mam pokój.

Mam Jego.

I choć życie nadal niesie swoje burze wiem, do Kogo należę. ❤️

A Ty?

Czy w swoim życiu masz takie miejsce, do którego wracasz po światło, kiedy jest ciemno?

Czy masz relację z Tym, który nie zabiera wszystkich burz, ale obiecuje, że przejdzie przez nie razem z Tobą?

Może warto dziś na chwilę zatrzymać się i zapytać swoje serce:

Komu lub czemu naprawdę ufam, kiedy przychodzi ciemność? ❤️🕊️

Wczoraj. Piątek. Godzina 6 pm 

Normalni ludzie po całym tygodniu myślą już o odpoczynku…

A u nas?

Narada.

Bo w sobotę wielkie święto. Zesłanie Ducha Świętego. A wiadomo  po mszy zawsze robimy agape i trzeba coś przygotować.

Siedzimy i dumamy co zrobić.

Mówię:

— No… sałatkę zrobimy jak zawsze…

I wtedy dziewczyny:

— A co jeszcze?

Patrzę na nie.

— Nie wiem… może ciasto?

Starsza prychnęła od razu:

— Gdzie tam ciasto! Zrobimy pierogi! Szybko pójdzie i będzie dużo!

Spojrzałam na zegarek.

6 pm 

PIĄTEK.

Po całym tygodniu.

I już wiedziałam…

Odpoczynek oficjalnie został odwołany.

— Pomożecie? — pytam.

— Jasne! — wołają obie.

No bo pierogi u nas to nie jedzenie.

To tradycja.

To wydarzenie rodzinne.

I tak zaangażowałam cały dom.

Mąż dostał misję specjalną: ziemniaki, ser, cebula.

Gotować.

Mielić.

Doprawiać.

Mieszać.

Ja z dziewczynami  ciasto.

Ola gotowała i pilnowała, żeby gotowe pierogi nie sklejały się bardziej niż ludzie przy świątecznym stole.

Ale…

Do akcji musiał wkroczyć ON.

Najmłodszy.

Bez niego nie ma współpracy.

Patrzy na mnie i mówi:

— Mamo… idź wypij kawę. Ja zrobię lepiej. Daj wałek.

Ludzie kochani…

GOŚCIU MA 6 LAT.

Zabiera mi wałek i wałkuje z takim rozmachem, jakby prowadził własny program kulinarny.

Mąka wszędzie.

Ja tylko wołam:

— Nie dosypuj za dużo…

A on nawet nie podnosi wzroku:

— Mamo. Ja wiem lepiej. Idź odpocznij.

No to śmiejemy się z Olą.

Łapię telefon, bo takie chwile trzeba uwieczniać.

A ten…

Jak zawodowy influencer opowiada do kamery co robi.

Normalnie szok.

Odstawiam telefon nagrywać, a on całkiem niewzruszony woła:

— Alexa! Play Girl On Fire Alicia Keys!

I się zaczęło.

Wałkuje ciasto.

Tańczy.

Śpiewa.

Cały tekst zna na pamięć.

Wykrawa szklanką kółka, nakłada farsz małą łyżeczką i próbuje sklejać.

Ze sklejaniem trochę gorzej, ale Ola czuwa.

Powstało ze 20 pięknych pierogów.

POTEM MIAŁ DOŚĆ.

Bo przecież trzeba było wrócić do ważniejszych spraw…

Do choreografii.

Ten chłopak ma muzykę we krwi.

Sześć lat.

A tworzy układy, przy których my zbieramy szczęki z podłogi.

Nie ma znaczenia gdzie jest.

Usłyszy muzykę…

I jego ciało już wie.

Tańczy.

Czuje.

Żyje tym.

A my patrzymy i myślimy:

Skąd to dziecko się wzięło?

No ale dobra.

Uciekł tańczyć.

A my z Olą dalej:

Lepić.

Gotować.

Montować.

Żeby do kościoła przyjść z poczęstunkiem.

I wtedy młody wpada do kuchni.

W ręce kilka czereśni.

— Kto chce? — pyta.

— Ja! — wołam.

I wkłada mi kilka do buzi.

Przegryzam.

Soczyste.

Mięsiste.

I NAGLE…

DRĘ SIĘ JAK OPARZONA.

Wypluwam wszystko do zlewu.

Płuczę usta.

Gardło pali jakbym połknęła ogień.

Ola patrzy przerażona.

Młody stoi.

Patrzy.

I DOSKONALE WIE CO ZROBIŁ.

— Co żeś zrobił?! — pytam.

Milczy.

— Co zrobiłeś?!

Nic.

Idę do salonu…

A tam…

ODKRĘCONY POJEMNIK OSTREJ PAPRYKI.

I wszystkie czereśnie pięknie obtoczone.

NO PIĘKNIE.

— Po co to zrobiłeś? — pytam.

Patrzy i mówi całkiem poważnie:

— Bo chciałem zrobić czereśnie w papryce…

Chwila ciszy.

I dodaje:

— Pamiętasz chipsy paprykowe? Były dobre… To myślałem, że czereśnie też będą.

Ludzie.

PRZYSIĘGAM.

Ja już nie wiedziałam czy płakać czy się śmiać.

— Ale… nie smakowały ci? — dopytuje jeszcze z troską.

I wtedy wybuchnęliśmy wszyscy śmiechem.

Bo ja wiem.

On chciał dobrze.

On eksperymentuje.

Wszystko go ciekawi.

Ale przy takim sześciolatku trzeba mieć oczy dookoła głowy.

Bo dziś papryka i czereśnie…

A jutro nie wiadomo.

Może wynajdzie nową kuchnię świata 

No nic.

Lecę kończyć pierogi .

Bo jutro  wielkie święto.

I mam tylko nadzieję…

Że młody nie wywinie żadnego numeru jutro .

Bo z nim?

Nudy nie mamy nigdy.

Dobrego weekendu  kochani…

I oby wasze czereśnie były  bez ostrej papryki

New York  od lat przestał mieć prawdziwą wiosnę. Nie ma już tego czasu, kiedy cieszysz się pierwszym słońcem, zakładasz lekki płaszcz i powoli żegnasz zimowe kurtki. Tu często jest skrajność albo zimno, albo od razu gorąco i duszno. Jakby ktoś nacisnął przycisk: pomiń porę roku.

Kilka dni temu jeszcze zimowe kurtki, a dziś krótkie spodenki, wilgoć i ciężkie powietrze odbierające oddech. Każdy, kto mieszkał w New York latem, wie, o czym mówię. Ta lepka wilgotność potrafi sprawić, że zwykłe oddychanie przypomina wciąganie mokrego ręcznika do płuc.

New York to beton. Ogromne budynki, asfalt, chodniki, ściany, stacje metra. Miliony ton materiałów, które przez cały dzień magazynują ciepło, a potem oddają je ze zdwojoną siłą. Bo gdzie to gorąco ma się akumulować? W ziemi? Tej, która dawno została zalana betonem?

Zieleń istnieje, ale często wydaje się kroplą w oceanie. Latem miasto zamienia się w wielki piec. I kiedy widzę turystów spacerujących godzinami po tych rozgrzanych słońcem tonach betonu, naprawdę ich podziwiam.

Gdybym mogła, spakowałabym się i wyjechała na całe wakacje do Maine. Tam, gdzie nie czuć tego ukropu. Gdzie zieleń buja, powietrze jest świeże, a rankiem można poczuć przyjemny chłód i odetchnąć pełną piersią.

Metro? Darmowa sauna. Czekasz na pociąg trzy minuty, a czujesz się, jakbyś stała tam wieczność. Pot leje się ciurkiem, klimatyzacji brak. Ulice? Fala gorąca odbijająca się od wszystkiego wokół. Schronienie przed upałem bywa luksusem.

Dzisiaj drugi dzień świeżego powietrza. Otworzone okna, wyłączona klimatyzacja i ten prosty luksus oddychać bez wysiłku. Cieszyć się chłodnym powiewem wiatru. Dopiero wtedy człowiek przypomina sobie, jak powinno smakować normalne powietrze. Jaki to błogostan móc cieszyć się chłodniejszym dniem.

A czasem marzę o wygranej w totka i małym domku w Maine. Takim miejscu, gdzie lato pachnie lasem i wodą, a nie rozgrzanym betonem. A pośrodku jeziora  ja, z kubkiem gorącej kawy, ogrzewająca dłonie i delektująca się pięknem poranka gdzieś na małej łódce.

Błogi obraz. Bo tak naprawdę do szczęścia niewiele potrzeba, prawda?

Ale się rozmarzyłam…

Powiedzcie… lubicie lato? I jak wygląda ono tam, gdzie mieszkacie?

Ludzie kochani… powiedzcie mi, bo może czegoś nie rozumiem. Naprawdę. Może coś jest ze mną nie tak.

Od jakiegoś czasu tylko słyszę — tragedia tu, tragedia tam. Ktoś zginął, ktoś zachorował, rodzina nie wróciła z wakacji, ktoś odszedł nagle. I serce pęka, bo człowiek nie jest z kamienia.

Są chore dzieci, są osoby niepełnosprawne, są ludzie walczący o życie. I ja rozumiem zbiórki. Sama pomagam, jeśli mogę. Sama dokładam się do WOŚP, choć był moment, że ktoś skutecznie próbował mi to obrzydzić. Ale wróciłam. Bo pomagać warto.

Ale ludzie kochani… jest coś, czego nie umiem pojąć.

Widzę profile. Drogie wakacje. Markowe ubrania. Torebki za tysiące. Samochody. Restauracje. Zdjęcia z rajskich miejsc. Życie jak z katalogu.

A potem nagle:

„Zbieramy na sprowadzenie zwłok.”

„Pomóżcie opłacić pogrzeb.”

„Wpłaćcie choć kilka złotych.”

I siedzę i myślę… jak to możliwe?

Nie chodzi mi o ocenianie tragedii, bo śmierć przychodzi nagle i nie pyta. Ale czy naprawdę żyjemy dziś tak, że nie mamy odłożone nic? Ani złotówki? Ani na czarną godzinę? Na coś, co przyjdzie niespodziewanie i rozwali świat?

Byłam na pogrzebie kolegi. Umarła mu mama. Nie robił zbiórek. Pracował, odkładał, pochował matkę z własnych pieniędzy. Bolało go mniej? Kochał mniej? Nie. Po prostu był przygotowany na to, że życie nie zawsze jest piękne.

I nie zrozumcie mnie źle. Nie mówię o ludziach biednych. Nie mówię o tych, którym naprawdę los zabrał wszystko. Mówię o tym dziwnym świecie, gdzie często jest kasa na pokazanie życia, ale nie ma jej na zabezpieczenie życia.

Może jestem starej daty. Ale zawsze uważałam, że choćby trochę trzeba odłożyć. Nie wiadomo, co przyniesie jutro. Choroba. Śmierć. Wypadek.

I coraz częściej zanim wpłacę pieniądze, sprawdzam. Patrzę. Czytam. Bo niestety  są zbiórki, które chwytają za serce… a potem człowiek przeciera oczy ze zdumienia.

Nie wiem. Może jestem zbyt surowa. Może coś ze mną nie halo.

Ale wiecie co… im dłużej patrzę na to wszystko, tym częściej mam wrażenie, że żyjemy w świecie, gdzie ważniejsze stało się pokazanie życia niż zabezpieczenie życia.

Profil za profilem. Egzotyczne wakacje. Torebki za tysiące. Markowe rzeczy. Wystawne imprezy. Zdjęcia przy drogich autach. Luksusowe hotele. Wszystko piękne. Wszystko idealne. Wszystko na pokaz.

I ja nie zazdroszczę. Niech każdy żyje jak chce i wydaje swoje pieniądze jak chce. Ale zastanawiam się… czy w tym wszystkim zostało jeszcze miejsce na rozsądek? Na myśl, że życie potrafi w sekundę przewrócić wszystko?

Bo tragedia nie sprawdza konta bankowego. Nie pyta, czy byłeś na egzotycznych wakacjach. Nie obchodzi jej, jaką masz torebkę ani ile polubień pod zdjęciem.

I może zabrzmię brutalnie, ale odpowiedzialność też jest częścią dorosłości. Tak samo jak praca, rachunki i codzienne życie. Odkładanie na czarną godzinę nie jest wstydem. Jest rozsądkiem.

Dlatego coraz częściej zadaję sobie pytanie:

Czy nie doszliśmy do momentu, gdzie część ludzi najpierw wydaje na życie, które dobrze wygląda… a potem oczekuje, że obcy ludzie zapłacą za skutki, kiedy życie pokaże swoją najtrudniejszą twarz?

Wiem, że są sytuacje, których nie da się przewidzieć. Są tragedie, wobec których człowiek jest bezradny. I takim ludziom pomagać trzeba.

Ale wiem też jedno…

Pomoc powinna być wsparciem w nieszczęściu, a nie planem awaryjnym zamiast własnej odpowiedzialności.

Może się mylę.

Ale coraz częściej patrzę na ten świat i zastanawiam się:

Gdzie kończy się prawdziwe współczucie… a zaczyna przerzucanie odpowiedzialności za własne życie na obcych ludzi?

Powiedzcie mi Kochani :

Czy uważacie, że każdy powinien mieć odłożone pieniądze na czarną godzinę, nawet niewielkie?

Czy zbiórki stały się czasem pomocą w tragedii… czy dla części ludzi zastąpiły zwykłe zabezpieczenie życia?

Jak Wy to widzicie?

Jest niedziela rano. Punkt dziewiąta stoimy pod Costco.

Tak. Punkt dziewiąta.

Jakby od tych zakupów zależało przetrwanie kolejnego tygodnia.

I w sumie… trochę zależy.

Nie dlatego, że jesteśmy fanami kolejek i wielkich sklepów.

Po prostu życie w Ameryce nauczyło nas jednego:

Jak nie ogarniesz tygodnia wcześniej, to później będziesz płakać przy pustej półce, bo zabrakło truskawek. Albo staniesz na dwie godziny w korkach na Long Island i będziesz się zastanawiać, kiedy te cholerne korki w końcu się skończą.

I nie należę do tej elitarnej grupy amerykańskich Polaków z wypchanymi kieszeniami, drogimi furami i grubymi złotymi łańcuchami.

Należę do tej zwyczajnej grupy.

Takiej, co ciężko pracuje.

Klasa ekonomiczna.

Czytaj: robotnicza.

I chyba nie ma wielkich opcji na zmianę.

Dlatego nauczyłam się liczyć wszystko.

Nie miliony.

Zakupy, benzynę, rachunki i to, czy po wszystkim zostanie jeszcze trochę na spokojny oddech.

Kalkulować, co się opłaca, a co lepiej odpuścić.

Ale czy jest mi z tym źle?

Hmm…

Zależy, jak na to patrzeć.

Bo z jednej strony człowiek jest zmęczony.

A z drugiej…

Nadal stoi na własnych nogach.

Raz w tygodniu robimy wielkie zakupy.

Takie, żeby lodówka wyglądała, jakby była przygotowana na kataklizm albo przynajmniej kolejny koniec świata ogłaszany przez internetowych ekspertów.

Mimo że po trzech dniach dzieci i tak stoją przed nią i mówią:

— Nie ma co jeść.

I wtedy patrzę na tę lodówkę wypchaną po brzegi i zastanawiam się, czy my wszyscy przypadkiem nie żyjemy w jakimś dziwnym eksperymencie społecznym.

Potem Trader Joe’s.

Chleb wieloziarnisty, mięso mielone i oczywiście kilka innych rzeczy, bo człowiek ciągle wierzy, że nowe zdrowe przekąski odmienią jego życie.

Nie odmienią.

Ale kupisz.

I co tydzień bierzemy prawie to samo.

Tylko ceny chyba biorą sterydy.

Bo rosną szybciej niż moje ciśnienie przy kasie.

Benzyna?

To jest dopiero temat.

Tankowanie samochodu zaczyna przypominać inwestycję długoterminową.

Jeszcze chwila i przy dystrybutorze będą proponować raty 0%.

A insurance…

O Jeżu kolczasty…

To jest temat, po którym człowiek powinien dostawać darmową terapię i masaż relaksacyjny w pakiecie.

Lekarze znikają z network szybciej niż znajomi po przeprowadzce.

Leki drożeją.

Dopłaty rosną.

Bierzesz generic nie dlatego, że chcesz oszczędzać.

Bierzesz generic dlatego, że lubisz mieć jeszcze pieniądze na jedzenie.

I czasem siedzę i myślę…

Czy jest gdzieś na świecie takie miejsce, gdzie człowiek po prostu żyje?

Nie liczy.

Nie planuje.

Nie zastanawia się, czy bardziej boli rachunek za lekarza czy rachunek za zakupy.

Gdzieś, gdzie jest spokojnie.

I wtedy…

Nie wiem czemu…

Myśli lecą do Polski.

Bo emigrantom chyba zawsze lecą.

Myślę o Polsce.

Pięknej.

Czystej.

Takiej, że czasem patrzę na zdjęcia i myślę:

Boże…

Jak tam ładnie.

Bo jest.

Europa ma rzeczy, których Ameryka chyba nigdy nie ogarnęła.

I chyba już nie ogarnie.

Ale potem słyszysz o miesiącach czekania na badania.

O ludziach czekających tygodniami albo miesiącami na pomoc.

I człowiek prostuje plecy szybciej niż po wizycie u chiropraktyka.

I nagle znowu rozumiesz, że świat to jeden wielki kompromis.

Tutaj zapłacisz więcej.

Tam poczekasz dłużej.

Tutaj szybciej cię przyjmą.

Tam może będzie ładniej.

I tak całe życie wybieramy, za co chcemy płacić.

Pieniędzmi.

Spokojem.

Zdrowiem.

Tęsknotą.

Bo emigracja jest dziwna.

To takie życie, kiedy narzekasz na Amerykę codziennie, ale jak ktoś zaczyna ją krytykować, to odruchowo zaczynasz jej bronić.

Kiedy tęsknisz za Polską…

Ale nie jesteś pewna, czy umiałabyś tam znowu żyć.

I chyba z wiekiem człowiek rozumie coś jeszcze.

Że idealnego miejsca nie ma.

Są tylko miejsca, do których przywykło nasze serce.

Więc dalej stoję o dziewiątej rano pod Costco.

Kupuję ten sam chleb.

Narzekam na ceny.

Płacę.

Wracam do domu.

I żyję.

Bo chyba wszyscy robimy dokładnie to samo.

Tylko jedni przyznają się do tego głośniej.

I czasem siedzę jako pasażer, patrzę przez okno samochodu na ludzi pędzących gdzieś od rana i myślę:

Dokąd my wszyscy tak właściwie biegniemy?

Bo kiedyś marzyliśmy o tym wszystkim.

O wyjeździe.

Lepszym życiu.

Większych możliwościach.

Pełnej lodówce.

Bezpieczeństwie.

A dziś…

Czasem jesteśmy po prostu zmęczeni.

Ale następnego dnia znowu wstajemy.

Jedziemy do pracy.

Robimy zakupy.

Płacimy rachunki.

Dbamy o bliskich.

I próbujemy nie zwariować.

Może właśnie na tym polega dorosłość.

Nie na tym, że wszystko mamy.

Tylko na tym, że mimo wszystko…

Dalej dajemy radę.

Takie moje egzystencjalne przemyślenia podczas jazdy do Costco i patrzenia przez okno pasażera na świat, który ciągle gdzieś pędzi…

A Wy?

Macie czasem wrażenie, że całe dorosłe życie to nie gonitwa za marzeniami… tylko nauka, jak się nie rozsypać po drodze?

Ludzie kochani… no nie wiem od czego zacząć. Eurowizja się skończyła, Polska 12 miejsce, 150 punktów i siedzę do dziś jak zaczarowana, i myślę… ALE JAK? Serio pytam. Jakimi kryteriami kierują się jurorzy? Głosy? Śpiew? Emocje? Ilość dymu na scenie? Czy może kto zrobi większe zamieszanie i człowiek potem pół nocy analizuje życie?

Bo niektórzy wykonawcy… no wybaczcie… ja siedziałam i miałam minę, jakbym oglądała totalna porażkę …

Patrze …punkty lecą, lecą, lecą… a ja: dobra, Polska wysoko będzie… NO BĘDZIE. A potem człowiek siedzi cicho i mówi tylko: „aha…”. 150 punktów. 12 miejsce. I tyle. Cisza.

Ale wiecie kto wygrał dla mnie całą Eurowizję? Artur Orzech. Bez dwóch zdań. Dajcie temu człowiekowi medal, statuetkę albo przynajmniej ogromne brawa i uznanie za to, co robi. Słyszeliście jego komentarze? Leżałam i kwiczałam, bo gość trafiał w sedno, mówiąc: Dostaliśmy cały gotycki klasztor emocji .Czyż dokładnie tak nie było?

Jak usłyszałam tekst, że jedna wygląda, jakby umiała łamać serca i sprzedawać drogie okulary, to prawie spadłam z łóżka.

Albo o Szwecji… że mogliby wysłać instrukcję obsługi ekspresu do kawy i też pewnie by wygrali. I ja wtedy pomyślałam… kurka wodna… chyba coś w tym jest.

A o niektórych występach miałam dokładnie takie odczucie jak Artur… człowiek nie rozumie, co się dzieje, ale kiwa głową z uznaniem, żeby nie wyjść na tego, co nic nie rozumie.

I jeszcze Alicja… ech. Nie obrażając nikogo, ale ta stylizacja do mnie nie przemówiła. Za dużo tej zbroi, za mało… no nie wiem… czegoś bardziej jej. Ale dobra. Już po ptakach.

Wiecie, co jest najdziwniejsze? Kiedyś Eurowizję oglądałam dla radości i zabawy. Dziś oglądam i mam więcej pytań do świata niż odpowiedzi…

Ale może właśnie o to chodzi? Żeby przez chwilę zapomnieć o rachunkach, problemach i patrzeć na człowieka grającego techno albo metal, albo słuchać głosu operowego z nowoczesną aranżacją popową  chyba z Francji była ta uczestniczka. Jak wam się podobało? Czy to sztuka, czy ja właśnie przechodzę do lamusa jako wymarły gatunek dinozaurów, którego artyści dawno odeszli w siną dal…

I powiem wam jeszcze jedno… został mi jakiś taki niesmak. Gorycz trochę. Ech… może człowiek za bardzo przeżywa, może nie rozumie już tych wszystkich zasad, ale czasem patrzę i myślę: serio? Naprawdę? I gdzieś z tyłu głowy pojawia się pytanie, czy tam są tylko emocje i muzyka, czy też różne układziki, sympatie, polityka… Nie wiem. Naprawdę nie wiem.

Bo czasem mam wrażenie, że już nie chodzi tylko o głos i śpiew. Może się mylę. Może marudzę. Ale takie mam odczucie po prostu po tym wszystkim. I po wczoraj zostało mi więcej zdziwienia niż zachwytu.

Ech życie…

Dobra… koniec filozofii. Idę ogrzać się w pierwszych promieniach słońca, bo New York dziś świeci i po Eurowizji człowiek potrzebuje regeneracji psychicznej.

A wy? Kto wam zapadł w pamięć? Co was zachwyciło albo totalnie zdziwiło? I proszę powiedzieć… tylko ja siedziałam z oczami jak pięciozłotówki czy wy też?

Dziś finał Eurowizji 2026… emocje są ogromne!!! Jak co roku jedni oglądają dla show, inni dla muzyki…

A ja kibicuję dla Alicja Szemplińska ❤️ Dla mnie jej głos jest fenomenalny. Ma w sobie siłę, emocje i coś, czego nie da się nauczyć naturalny dar. Taki głos z mocą… a jak! Kiedy śpiewa, człowiek po prostu słucha i czuje. Bez sztuczności.

Ostatnimi czasy mam wrażenie, że często bardziej liczy się efekt, światła, produkcja… że trzeba dołożyć elektroniki, różnych gadżetów. A gdzie w tym wszystkim jest głos? Taki prawdziwy, pytam się? Taki, który sam potrafi poruszyć serce…

I według mnie Alicja jest właśnie jedną z takich osób. To ogromny talent i uważam, że zasługuje na dużo więcej.

Dziś jest finał Eurowizji i szczerze myślę sobie, że zasługuje na podium. Jest fenomenalna, piękna i ma w sobie prawdziwy talent. Taki, którego nie da się udawać.

Co o tym sądzicie? Dla Was też nadal najważniejszy jest prawdziwy głos i emocje? 

Alicja, jeśli kiedyś to przeczytasz nie przestawaj śpiewać i idź po swoje. Wielu ludzi wierzy w Twój talent i kibicuje Ci z całego serca.

Chyba sama doprowadziłam swój organizm do granicy.

16 godzin pracy.

4 godziny snu.

Dzień za dniem.

Bez odpoczynku.

Bez chwili na złapanie oddechu.

Wydawało mi się, że jeszcze dam radę.

Że przecież człowiek jest silny.

Że można zacisnąć zęby i iść dalej.

Ale organizm w końcu powiedział dość 

Nerwica wróciła.

Cicho.

Powoli.

Najpierw bezsenność.

Potem palpitacje serca.

Bóle głowy, które stały się codziennością.

Lęk.

Niepokój.

Chaos w głowie.

Zmęczenie, którego nie da się odespać nawet całym weekendem.

I znów poczułam, jak otacza mnie swoimi mackami.

To dziwne uczucie, kiedy człowiek niby funkcjonuje normalnie, ale w środku wszystko się sypie.

Uśmiechasz się.

Rozmawiasz.

Pracujesz.

A tak naprawdę każdego dnia walczysz sama ze sobą.

Najgorsze w nerwicy jest chyba to, że odbiera spokój nawet wtedy, kiedy wokół jest cisza.

Serce nagle przyspiesza bez powodu.

Głowa nie przestaje myśleć.

Człowiek analizuje każdy objaw i zaczyna bać się własnego ciała.

Dziś byłam u lekarza.

Słuchał mnie długo i spokojnie.

Powiedział, że jestem zdrowa.

Tylko mój układ nerwowy jest już zwyczajnie przeciążony.

I wiecie co?

Chyba pierwszy raz naprawdę dotarło do mnie, że nie jesteśmy niezniszczalni.

Że można być silnym za długo.

Za długo ignorować zmęczenie.

Za długo żyć na rezerwie.

Dostałam tabletki na wyciszenie i stoję teraz gdzieś pomiędzy strachem a nadzieją.

Bo z jednej strony myślę:

może powinnam spróbować.

Może organizm już sam nie daje rady się uspokoić.

A z drugiej pojawia się milion pytań.

Może wystarczy siłownia?

Ćwiczenia?

Bieganie?

Sen?

Może sama dam radę się z tego wyciągnąć?

I chyba właśnie tak wygląda nerwica  człowiek tonie we własnych myślach i nawet podjęcie najmniejszej decyzji urasta do ogromnego lęku.

Ale jest też coś, co zrozumiałam.

Ja już nie walczę z nerwicą tak jak kiedyś.

Nie udaję, że jej nie ma.

Zaakceptowałam ją jak nieproszonego lokatora, który pojawił się w moim życiu.

Wiem, że gdzieś we mnie jest i pewnie już zawsze będzie próbowała wracać w trudniejszych momentach.

Ale nie mogę pozwolić, żeby znów przejęła nade mną kontrolę.

Nie mogę pozwolić, żeby odebrała mi życie.

Bo ja chcę żyć.

Naprawdę żyć.

Chcę znowu spokojnie spać.

Śmiać się bez napięcia w środku.

Budzić się bez lęku.

Cieszyć się małymi rzeczami.

Pisać.

Kochać życie.

Oddychać pełną piersią.

Nie chcę już tylko funkcjonować 

Nie chcę każdego dnia bać się własnych myśli, własnego serca i własnego ciała.

Muszę znowu poskładać siebie kawałek po kawałku.

Powoli.

Spokojnie.

Z troską o samą siebie.

Bo ciało prędzej czy później zawsze upomina się o uwagę.

A psychika, choć długo silna, też ma swoje granice.

Powiedzcie mi…

czy ktoś z Was też poczuł kiedyś, że życie pędziło tak szybko, aż w końcu psychika powiedziała stop ? 

Jak wróciliście do siebie?