Od kilku dni pogoda robi ze mną co chce. Sama już nie wiem pod jaką porę roku ją podciągnąć. Rano wiatr, deszcz, siąpi, szaro, smutno. Człowiek wstaje i już ma wrażenie, że dzień go przygniótł zanim jeszcze zdąży wypić pierwszą kawę. Potem nagle śnieg, zimno, ciśnienie leci w dół i cały organizm zaczyna protestować.

Ja jestem niskociśnieniowcem. Od zawsze. Każdą zmianę pogody czuję jakby ktoś w mojej głowie przekręcał pokrętła. Głowa pulsuje, migrena potrafi mnie złapać w najmniej odpowiednim momencie, ciało robi się ciężkie jak z ołowiu. Czuję się jak zombie. Serio. Żyję, oddycham, pracuję, rozmawiam z ludźmi… ale funkcjonuję jak maszyna na autopilocie.

Piję hektolitry kawy. Litry. Kubek za kubkiem. I nic. Zero efektu. Ciśnienie dalej przy ziemi, energia też. Jakby ktoś wyciągnął ze mnie baterie.

Najbardziej brakuje mi słońca.

Tak zwyczajnie. Po ludzku. Chciałabym stanąć gdzieś na chwilę i poczuć ciepło na twarzy. Zamknąć oczy i ogrzać się w promieniach. Bo teraz wszystko jest zimne, szare i ciężkie. Nawet myśli.

Pracować trzeba. Nie ma opcji „dzień wolny bo źle się czuję”. Życie nie działa na takich zasadach. Człowiek zakłada uśmiech, robi swoje i jedzie dalej. Nawet kiedy w środku ma ochotę tylko położyć się pod kocem i przespać pół świata.

A jakby tego było mało… zaczynam tyć.

Czytaj dalej