Wczorajsza tragedia w Krakowie chyba nami wszystkimi wstrząsnęła. Czytam, słucham, próbuję to wszystko jakoś poukładać w głowie i wiecie co? Nie potrafię!

Bo jak pojąć coś takiego? Jak zrozumieć, że młody człowiek, który miał przed sobą całe życie, podejmuje decyzję, która kończy się śmiercią niewinnych ludzi, jego najbliższych ?

Zginęli jego rodzice, siostra. Ludzie, którzy jeszcze chwilę wcześniej mieli swoje plany, marzenia, zwyczajne codzienne sprawy. I nagle koniec.

A mnie czacha dymi od pytań!

Kiedy on zaczął o tym myśleć? Kiedy w jego głowie pojawił się taki pomysł? Co musiało się wydarzyć, żeby podjął tak potworną decyzję? Czy ktoś zauważył, że dzieje się z nim coś niedobrego? Czy można było temu zapobiec?

Pojawiają się informacje o arsenale broni, pozwoleniu na jej posiadanie, podobno również o leczeniu psychiatrycznym. Nie wiem, ile z tego zostało potwierdzone. Ale jeśli rzeczywiście tak było, to rodzą się kolejne pytania. Kto wiedział? Kto widział? Czy ktoś zlekceważył sygnały ostrzegawcze?

I nie, nie szukam usprawiedliwienia dla tego, co zrobił! Bo nie ma usprawiedliwienia dla odbierania życia drugiemu człowiekowi!

Ale chciałabym zrozumieć, co dzieje się w człowieku, zanim przekroczy tę granicę. Co sprawia, że dochodzi do momentu, w którym życie innych przestaje mieć dla niego jakąkolwiek wartość?

A potem otwieram komentarze w internecie i włos mi się jeży na głowie!

Wyroki już wydane. Diagnozy postawione. Jedni wiedzą, kto zawinił, drudzy wiedzą, co należało zrobić, a trzeci najchętniej urządziliby publiczny lincz.

Ludzie! Czy my naprawdę musimy mieć gotowy wyrok na wszystko, nawet wtedy, kiedy nie znamy całej prawdy?!

Nie trzeba być psychiatrą, psychologiem ani śledczym, żeby mieć własne zdanie. Ale może warto czasem przyznać, że czegoś zwyczajnie nie rozumiemy? Że nie znamy odpowiedzi?

Dzisiaj modlę się za tych, którzy zginęli. Za ludzi, którzy pomagali, ratowali, musieli zmierzyć się z tym niewyobrażalnym dramatem.

Ale modlę się również za sprawcę. Za młodego człowieka, który miał całe życie przed sobą, a doprowadził do tak strasznej tragedii.

Można potępiać zło, które zrobił, i jednocześnie modlić się za jego duszę. Jedno drugiego nie wyklucza.

Nie wiem, co wydarzyło się w jego głowie. Nie wiem, co doprowadziło do tej tragedii. I być może nigdy się nie dowiem.

Ale nie daje mi spokoju jedno pytanie:

Czy naprawdę nie było żadnego momentu, w którym można było zatrzymać to szaleństwo?

A Wy? Też o tym myślicie? Próbujecie zrozumieć, co popycha człowieka do czegoś takiego?

Bo ja mam w głowie tysiąc pytań i ani jednej odpowiedzi, która pozwoliłaby mi to wszystko ogarnąć.