Nie przepadam za listopadem.

Dla mnie ten miesiąc mógłby zniknąć z kalendarza — wymazany gumką ciszy i szarości. Nigdy nie miał w sobie nic, co budziłoby radość. Jest jak cień pomiędzy światłem października a blaskiem grudnia — bezbarwny, przygaszony, bezduszny.

Chciałabym położyć się spać 31 października, otulona ciepłą kołdrą, i obudzić się dopiero 1 grudnia. Nawet utwory o listopadzie brzmią melancholijnie. November Rain — choć kochałam Guns N’ Roses — zawsze uderzała mnie prosto w serce. Rozwalała mnie na kawałki. Cokolwiek twórczego dotyczy listopada, wydaje się przesycone smutkiem, łzami i dramatem. Ja mówię temu miesiącowi: Nie!

Wspominam tamte dni, gdy mieszkałam jeszcze w Polsce.

1 listopada — obowiązek odwiedzenia cmentarzy. Morze ludzi w czerni, zamyślonych, przygaszonych. Czarne sylwetki przemykające między pomnikami jak cienie żalu w długich płaszczach i kapeluszach. Nie było czerwieni ani żółci, nie było życia. Był tylko smutek — owiany mgłą, owinięty w ciszę.

Często tego dnia prószył pierwszy śnieg. Zimny, nieśmiały — jakby sam nie chciał tu być. Zakładałam czarne botki, by nie zmarzły stopy, ale w środku i tak marzło serce. Bo listopad zawsze przynosił chłód — nie tylko w powietrzu, ale i w duszy.

Ulice pełne były czerni: czarne płaszcze, kurtki, swetry. Starsze panie w kapeluszach, mężczyźni w jesionkach — wszystko w odcieniach żałoby. W kościołach też panowała czerń. Jakby nikt nie odważył się założyć koloru.

Wrzesień ma w sobie jeszcze wspomnienie lata.

Październik błyszczy złotem.

Grudzień pachnie nadzieją.

A styczeń i luty, choć zimne, potrafią tchnąć życie w zmarznięte dni.

Tylko listopad — milczy. Umiera powoli. Jakby przypominał, że wszystko kiedyś przemija.

Cieszę się, że mieszkam teraz w New York  — tu liście wciąż trzymają się drzew, a słońce rozdziera niebo i dotyka świat swoimi promieniami, choć dni coraz krótsze. Jeszcze nie wszystko zgasło. Jeszcze nie wszystko spadło. Jeszcze słońce czasem się uśmiecha…

Listopad nigdy nie był miesiącem życia.

On jest o tym, co już minęło.

O pożegnaniach, których nigdy nie zdążyliśmy wypowiedzieć.

O pustych ławkach w parkach, o liściach gnijących pod butami, o światłach gasnących zbyt wcześnie — jakby noc chciała szybciej położyć świat do snu.

To miesiąc ciszy, która boli.

Ciszy, w której słychać każde echo przeszłości.

Ciszy, która przypomina, że wszystko, co kochamy, kiedyś też się kończy.

A może to właśnie brak słońca boli najbardziej.

Te krótkie dni, gdy zmrok spada, zanim zdążymy odetchnąć światłem.

Czuję wtedy, jakby ktoś wymazał kolory z mojego życia. Jakby wszystko, co mnie karmi — barwy, światło, ciepło — nagle zniknęło.

Potrzebuję słońca, żeby żyć. Potrzebuję koloru, by czuć.

Bez nich blednę, jak fotografie zostawione zbyt długo na parapecie.

I choć wiem, że zaraz przyjdzie grudzień — rozświetlony, pachnący cynamonem i goździkami, pełen śmiechu, rozmów i ciepła — wciąż czuję, jak listopad ciąży na sercu. Jakby nie chciał odejść. Jakby chciał zostać jeszcze chwilę…

Ale ja już czekam.

Na moment, gdy w oknach zapalą się światła.

Gdy powietrze wypełni się zapachem kakao i pieczonych jabłek.

Gdy znów pojawi się kolor i nadzieja.

Bo wiem, że nadejdzie chwila, gdy w radiu zabrzmi Jingle Bells, a całe 106.7 FM wypełnią kolędy.

Och, jak ja kocham ten czas!

Ale dopiero co zaczął się listopad…

I wiem, że będzie wlókł się w nieskończoność.

Czy ktoś zna sposób, jak przetrwać ten miesiąc?

Bo ja — jestem jak liść, który już opadł.

Zbyt lekki, by zostać.

Zbyt zmęczony, by się wznieść.

Niech skończy się ta szarość.

Niech wróci życie.

Niech wróci ciepło.

Bo listopad jest jak cisza po ostatnim liściu — długa, smutna i prawdziwa.

A Ty?

Czujesz to też?

Czy tylko ja tak bardzo nie potrafię odnaleźć się w listopadzie…