Macie czasem tak, że wystarczy jedna melodia, jeden zapach, jedno zdjęcie…
I nagle mózg zaczyna pracować na pełnych obrotach, jakby próbował odnaleźć w pamięci ukryty adres?
Wiesz, że już to kiedyś słyszałaś, gdzieś ten zapach był, coś przypomina – i nagle cała przeszłość zaczyna pukać do środka.
Wiecie… im jestem starsza, tym częściej myślę, że czasy prawdziwych domowych biesiad odchodzą.
Takich, które pachniały życiem — hałasem, śmiechem, skrzypiącą podłogą, porozrzucanymi kocami i dziećmi śpiącymi w najdziwniejszych miejscach. Stołem zastawionym tak, że zawsze znalazło się jeszcze miejsce dla pięciu talerzy. Dziś niby żyje się wygodniej, nowocześniej… ale czasem serce aż cichutko zaboli, gdy wracają wspomnienia.
Bo gdy tylko ktoś wspomni Mazury, Ełk, albo zobaczę zdjęcie z tamtych stron — natychmiast wracam do domu babci Reginy.
A tam… to dopiero było życie.
Nie bywaliśmy często, ale kiedy cała rodzina się zjechała, dom jakby rósł od środka. Oddychał szerzej, pełniej. Ściany robiły miejsce dla ludzi, a gwar niósł się po schodach, jakby bał się zostać w tyle. Ktoś trzaskał drzwiami, ktoś „tylko próbował” z garnka. Babcia udawała, że nie widzi, ale widziała. I jeszcze się z tego uśmiechała.
Matko kochana, jak ta moja Babcia gotowała.
To była poezja. Magia. Rozkosz.
Jej kartacze… do dziś mam wrażenie, że ona musiała mieć jakąś tajną supermoc. Jakim cudem wszystko było gotowe, zanim ktokolwiek wstał? Jakim cudem miała siłę, by nakarmić cały dom — i jeszcze sprawić, że każdy czuł się wyjątkowy?
Nikt nie pytał: gdzie będę spać?
Nikt nie rezerwował hotelu.
Nikt nie sprawdzał, czy sofa się rozkłada.
U babci Reginy obowiązywało jedno, niepisane prawo:
dla każdego starczy miejsca, kołdry i miłości.
Spaliśmy jak śledzie: na podłodze, pod stołem, na kanapie, na dywanie. I wyobraźcie sobie – nikt nie narzekał na kręgosłup! Ba, spanie pod stołem było jak VIP room – najbliżej kuchni. Człowiek zasypiał w cieple, z poczuciem bezpieczeństwa i myślą, że jutro będzie jeszcze piękniejsze.
Poranki…
Leżeliśmy na puchowych kołdrach, czekając na „Czterech pancernych i psa”, popijając herbatę z emaliowanego kubka. Firanki pachniały świeżym praniem, pościel sztywna od krochmalu szeleściła przy każdym ruchu, a słońce wpadało przez okno tak, jakby też chciało z nami pobyć.
Babcia miała tyle wnuków, tyle dzieci w domu… a każde było ważne. Każde dostawało swoje kakao. I jacy my byliśmy szczęśliwi.
Mój Boże, tak niewiele było nam wtedy potrzeba.
I czasem się zastanawiam…
Może tęsknię nie tylko za tamtym domem.
Może tęsknię też za tamtą wersją siebie — rozczochraną, bosą, z plastrami na kolanach i okruchami ciasta na koszulce.
Dziś mieszkam w Nowym Jorku — mieście, które ma wszystko.
Wieżowce, tempo, światła, możliwości…
A jednak brakuje mu jednego: miejsca na życie.
Tu ludzie śpią w mieszkaniach tak małych, że czasem ledwo mieszczą własne zmęczenie.
Tu nikt nie biesiaduje do rana, bo każdy żyje od budzika do budzika. Wraca tylko po to, by przespać noc.
Mnie trafiło się duże mieszkanie, z balkonem. Robię imprezy, jasne.
Ale to już nie jest to.
Brakuje tego, że ktoś zostawał na noc „tak po prostu”.
Tego porannego chaosu, wspólnych śniadań, śmiechu, który budził pół domu.
Brakuje tego, że kiedyś bycie razem było naturalne, a dziś trzeba je planować w kalendarzu — między obowiązkami.
I to chyba boli najbardziej.
Bo nasze dzieci już tego nie poznają.
Nie będą spać w pokoju pełnym ludzi.
Nie będą zasypiać wśród hałasu i miłości.
Nie będą wiedzieć, że podłoga bywała najlepszym hotelem świata.
Nowy Jork świeci milionami świateł,
ale czasem oddałabym je wszystkie za jedną noc w kuchni babci — z zapachem kartaczy i rozmowami, które trwały, dopóki komuś nie opadła głowa na stół.
A Wy?
Wracacie czasem do tamtych chwil?
Tęsknicie za biesiadami, które miały w sobie więcej miłości niż jedzenia?
Napiszcie…
Żebym wiedziała, że nie tylko mnie ta tęsknota czasem ściska za gardło. ❤️
Odkryj więcej z Jola na pełnych obrotach
Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wpisy na swój adres e-mail.
Ach Jola nie tylko Ciebie wspomnienia ściskają za 💓 Często mi przychodzą na myśl szczególnie teraz gdy ten mały dom 🏡 rodzinny całkowicie opustoszał. I nawet kiedyś rzuciłam taki pomysł siostrze, że marzy mi się takie spotkanie(chociaż brakuje tyle kochanych osób 💔)
Wtedy nie trzeba było „bukować” miejsc noclegowych w hotelu,wszyscy się mieścili i nie mam pojęcia jak w jednym pokoju mogło spać np.15 osób. Czasem żal mi dzieci ,że one nie mają pojęcia o takich tęsknotach i smakach , które nie da się odtworzyć.
,,,,bo jakie można mieć tęsknoty gdy większość czasu spędza się przed ekranem,bez kontaktu z” Człowiekiem ” w rzeczywistości.
Często słyszę,że nie powinno się tak wracać do „kiedyś” tylko żyć tu i teraz . No cóż, ciężko jest nie wracać jak to było fajne.
Tym bardziej ,że nie wiem gdzie teraz powinnam być, gdzie jest moje miejsce na ziemi. 🫣🤗🥰
Ach… jak cudownie czyta się Twoje wspomnienia.
Czuć w nich tyle serca, tęsknoty i tego delikatnego bólu, który nosimy tylko do miejsc, w których kiedyś było dużo miłości. Nawet jeśli dziś są już puste, to w nas wciąż jest gwar tamtych dni, zapachy, głosy, śmiechy i te „niemożliwe” noclegi po piętnaście osób w jednym pokoju.
Masz rację — wtedy nikt niczego nie „bukował”, bo wszystko robiło się po prostu sercem. A ono miało największą powierzchnię na świecie.
I może właśnie dlatego dziś tak trudno to odtworzyć — bo takie chwile nie rodziły się z planów, tylko z obecności. Z bycia razem. Z tego, że nikt nie patrzył na zegarek.
Twoje słowa o dzieciach… poruszają.
Ale wiesz — nawet jeśli one nie znają tych smaków i tego „tłoku szczęścia”, to mogą poznać coś innego: naszą czułość, nasz czas, naszą troskę, nawet jeśli wygląda inaczej niż kiedyś. To też może stać się ich „kiedyś”. Może inne, ale prawdziwe — bo dane z serca.
A to ostatnie zdanie, że nie wiesz, gdzie jest Twoje miejsce…
Może właśnie tam, gdzie tęsknota tak mocno puka.
Może nie chodzi o adres, ale o ludzi, których nosimy w sobie.
Może Twoim miejscem na ziemi nie jest dom, tylko to, co po nim w Tobie zostało.
Dziękuję Ci za te słowa.
Pięknie jest spotkać duszę, która potrafi tak czule pamiętać.
Ach… jak cudownie czyta się Twoje wspomnienia.
Czuć w nich tyle serca, tęsknoty i tego delikatnego bólu, który nosimy tylko do miejsc, w których kiedyś było dużo miłości. Nawet jeśli dziś są już puste, to w nas wciąż jest gwar tamtych dni, zapachy, głosy, śmiechy i te „niemożliwe” noclegi po piętnaście osób w jednym pokoju.
Masz rację — wtedy nikt niczego nie „bukował”, bo wszystko robiło się po prostu sercem. A ono miało największą powierzchnię na świecie.
I może właśnie dlatego dziś tak trudno to odtworzyć — bo takie chwile nie rodziły się z planów, tylko z obecności. Z bycia razem. Z tego, że nikt nie patrzył na zegarek.
Twoje słowa o dzieciach… poruszają.
Ale wiesz — nawet jeśli one nie znają tych smaków i tego „tłoku szczęścia”, to mogą poznać coś innego: naszą czułość, nasz czas, naszą troskę, nawet jeśli wygląda inaczej niż kiedyś. To też może stać się ich „kiedyś”. Może inne, ale prawdziwe — bo dane z serca.
A to ostatnie zdanie, że nie wiesz, gdzie jest Twoje miejsce…
Może właśnie tam, gdzie tęsknota tak mocno puka.
Może nie chodzi o adres, ale o ludzi, których nosimy w sobie.
Może Twoim miejscem na ziemi nie jest dom, tylko to, co po nim w Tobie zostało.
Dziękuję Ci za te słowa.
Pięknie jest spotkać duszę, która potrafi tak czule pamiętać. 😘