Czy zdarzyło wam się kiedyś, że jeden dzień postanowił sprawdzić całą waszą cierpliwość naraz? Bo wczoraj New York zdecydowanie postanowił przetestować moją.

Wczorajszy dzień chyba wykupił mi pakiet nowojorska adrenalina wersja premium. A co! Inaczej naprawdę nie umiem tego nazwać.

Rano zaczęło się niewinnie. Pociąg nie jeździ, bo pożar na stacji na Manhattanie. Myślę sobie: dobra, ogarniemy to, przecież w tym mieście zawsze coś się dzieje. Człowiek już przyzwyczajony.

Plan B — LIRR.

I oczywiście LIRR dorzuca swoje pięć groszy. Opóźnienie 20 minut. Niby nic, tylko że ja mam być w pracy na 8:00 rano, a docieram 9:15. Półtorej godziny w plecy. A to już boli.

Wpadam do pracy jak torpeda. Włączam turbo dopalacz i lecę. Jeden apartament ogarnięty, lecę na drugi. Tryb robot włączony. Wszystko machinalnie. Sprzątam, układam, zbieram pranie, lecę na dół do pralni, wstawiam, wracam na górę, pilnuję czasu jak w szwajcarskim zegarku.

Góra–dół.

Dół–góra.

Bieganie jak na maratonie, bo czasu mi nikt nie odda, a ja jeszcze muszę zdążyć do szpitala.

I kiedy już prawie wszystko zaczyna się układać… tadam.

Straż pożarna zamyka budynek.

Stoję i naprawdę nie rozumiem. Jak to zamyka? Przecież ja mam pranie w pralce. Przeciskam się między strażakami i lecę do pralni, bo muszę wrzucić rzeczy do suszarki.

Ale strażak spokojnie zatrzymuje mnie przy drzwiach.

Nie możesz tu być. Za dużo dwutlenku węgla. Transformator na ulicy pierdyknął. Zamykamy pralnię.

Koniec dyskusji.

Moje pranie zostaje w pralce.

Mokre.

Latam jeszcze chwilę po budynku, próbując dowiedzieć się czegokolwiek. Może zaraz otworzą? Może na chwilę wpuszczą?

I wtedy słyszę wyrok dnia: pralnia zamknięta do jutra rana.

Dwie dodatkowe godziny pracy zmarnowane. Roboty nie mogę skończyć. Będę musiała wrócić następnego dnia i dokończyć to, czego nie zrobiłam dziś. Ot rzeczywistość.

I powiedzcie mi teraz jak tu się nie wkurzyć?

Bo serio… czy to był piątek trzynastego? Czy kumulacja trudnych sytuacji się zmówiła i postanowiła zrobić mi psikusa? Rano metro, potem pociąg, a na koniec transformator wybucha i zamyka cały dzień jednym kliknięciem.

Mam wrażenie, że w New York jak coś zaczyna się sypać, to już wszystko leci lawiną. Jakby życie patrzyło rano i mówiło: dorzućmy jej jeszcze trochę atrakcji.

I tak właśnie wygląda zwykły dzień w New York.

Plan masz. Grafik masz. Wszystko rozpisane co do minuty. A potem miasto mówi: sprawdzam.

Tu nigdy nie wiesz, czy do pracy spóźni cię metro, pociąg, korek czy transformator, który nagle postanowi zakończyć swoją karierę.

New York uczy jednej rzeczy elastyczności. Masz być elastyczna jak guma od majtek. Jak cię pociągną, masz się rozciągnąć. Jak cię ścisną, masz się skurczyć. Ot nowojorska codzienność.

Wieczorem jeszcze druga zmiana. Szpital. 

Już zmęczona, na autopilocie, podpierająca się rzęsami, bo energia skończyła się gdzieś między metrem, pralnią a strażą pożarną. Nogi chodzą same, głowa próbuje nadążyć, a ja funkcjonuję już bardziej siłą rozpędu niż energią.

Oddział żyje swoim rytmem. Dzwonki, korytarze, rozmowy półszeptem, światła, które nigdy do końca nie gasną. Nocna zmiana ma swój ciężar i swoją ciszę, której nie słychać w ciągu dnia.

I wtedy człowiek już nawet nie ma siły się złościć. Chce tylko dotrwać do końca zmiany i wrócić do domu.

Bo życie w New York płynie jak żółta nowojorska taksówka z wciśniętym klaksonem głośno, nerwowo i zawsze trochę za szybko.

A jak u was?

Też macie takie dni, kiedy wszystko psuje się naraz, jakby życie specjalnie chciało sprawdzić waszą cierpliwość?